tag:blogger.com,1999:blog-76295489907962413172011-09-29T13:51:21.308+03:00Παρέα εραστών τεχνών, παρέα ερασιτεχνών.mantinadahttp://www.blogger.com/profile/17466182443152870849noreply@blogger.comBlogger371100tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-59728476084613334852010-11-17T09:55:00.000+02:002010-11-17T09:56:07.115+02:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/TOOJLE20BUI/AAAAAAAAApI/adtN0VUw52g/s1600/kon.bmp"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540422789971051842" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/TOOJLE20BUI/AAAAAAAAApI/adtN0VUw52g/s400/kon.bmp" /></a><br /><br />Γεννημἐνος στη Θεσσαλονίκη.<br />Οι σπουδές του πάνω σε πιάνο και κλασσικό τραγούδι , δημιούργησαν την ανάγκη να ασχοληθεί επαγγελματικά με το χώρο του τραγουδιού από το 1996.<br />Παράλληλα απόφοιτος της εφαρμοσμένης πληροφορικής με πολυμέσα, ήρθε πιο κοντά στο μέσο του διαδικτύου.<br />Το γράψιμο, εκτός από τρόπος έκφρασης, είναι κι ένα απ'τα αγαπημένα του hobby ενώ η σύνθεση είναι κάτι με το οποίο πειραματίζεται τελευταία...<br /><br />--------------------------------------------------------------------<br /><br />A 'romantic' musician... still believes in music's truth!<br />He was born in Thessaloniki.<br />His studies on piano and classical music, created the need inside him to make the music scene his professional work since '96.<br />In the meantime his multimedia studies brought him closer to the internet field. Always a way of expression, writing is one of his favorite hobbies as also music composition is a field that he is experimenting lately.<br /><br />---------------------------------------------------------------------<br /><br />Σχετικά με το διαγωνισμό Live2Sing:<br /><br />Ο διαγωνισμός αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην 1η φάση η οποία αφορά στη συμμετοχή των διαγωνιζομένων που καλούνται να ανεβάσουν στην ιστοσελίδα ένα video με ένα τους τραγούδι. Η ψηφοφορία δεν θα ξεκινήσει πριν την ολοκλήρωση της 1ης φάσης η οποία θα είναι στις 15 Νοεμβρίου 2010. Με την έναρξη της 2ης φάσης τα video των συμμετεχόντων θα δοθούν στη δημοσιότητα για την ψηφοφορία. Δικαίωμα ψήφου θα έχουν όλοι όσοι θα εγγραφούν στο Live2Sing.<br /><span style="font-size:130%;">Η εγγραφή σας μπορεί, πολύ εύκολα, να γίνει</span> <a href="http://www.live2sing.gr/f_signup"><span style="font-size:180%;"><strong><em>ΕΔΩ</em></strong></span></a>.<br /><br />Θα ήταν μεγάλη χαρά μας αν, με τη βοήθειά σας, βλέπαμε τον Κωνσταντίνο στη θέση που του αξίζει, εκείνη της πρωτιάς!!<br />Το μόνο που χρειάζεται όλοι εμείς να κάνουμε είναι να τον ψηφίσουμε!<br />ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΛΟΙΠΟΝ!!!<br />Είναι τόσο απλό!!!<br /><br />Σας ευχαριστούμε,<br />να είστε πάντα καλά!<br /><br /><br /><span style="font-size:130%;">**Το video με τη συμμετοχή του Κωνσταντίνου Δώρα θα το βρείτε </span><a href="http://www.live2sing.gr/video/124/ΜΗ-ΜΑΦΗΝΕΙΣ-ΜΗ"><strong><em><span style="font-size:180%;">ΕΔΩ</span></em></strong></a><span style="font-size:130%;">**</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-5972847608461333485?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>mantinadahttp://www.blogger.com/profile/17466182443152870849noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-35884557006019172352010-03-22T18:55:00.000+02:002010-03-22T18:56:11.715+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/S6eY9XFJ0SI/AAAAAAAAAmg/MpZ8u3AxCUY/s1600-h/amilla.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 133px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5451494053890347298" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/S6eY9XFJ0SI/AAAAAAAAAmg/MpZ8u3AxCUY/s400/amilla.JPG" /></a><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><em>21 Μαρτίου 2010<br /><br />Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ποίησης ο πρώτος διαγωνισμός στίχου του δικτύου<br /><br /></em></span><a href="http://amilla.gr/"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><em>http://amilla.gr/</em></span></a><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><em><br /><br />Ξεκίνησε!<br /><br />Ο πρώτος νικητής κερδίζει τριήμερη διαμονή στο ξενοδοχείο «Ξενείον» (</em></span><a href="http://www.xenion.gr/"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><em>http://www.xenion.gr/</em></span></a><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><em>) του Γιώργου Μεράντζα όπως επίσης και την μελοποίηση, ενορχήστρωση και φωνητική επένδυση των στίχων του από επαγγελματίες μουσικούς του στούντιο "House of sound" (</em></span><a href="http://www.myspace.com/houseofsoundxanthi"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><em>http://www.myspace.com/houseofsoundxanthi</em></span></a><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><em>).<br /><br />Την κριτική επιτροπή απαρτίζουν:<br />Γιάννης Zουγανέλης<br />Μίλτος Πασχαλίδης<br />Νίκος Κουρουπάκης (Τρίφωνο)<br />Η μουσική εκπομπή «Αrt uber alles» του </em></span><a href="http://tvxs.gr/"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><em>http://tvxs.gr/</em></span></a><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><em>)<br /><br />Χορηγός επικοινωνίας η εκπομπή<br />Art uber alles - (</em></span><a href="http://www.myspace.com/artuberalles"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><em>http://www.myspace.com/artuberalles</em></span></a><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><em>)<br /><br />Λεπτομέρειες και καταθέσεις συμμετοχών στο<br /></em></span><a href="http://www.amilla.gr/"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><em>http://www.amilla.gr/</em></span></a><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><em><br /><br /><br />Καλή σας επιτυχία! </em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-3588455700601917235?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>mantinadahttp://www.blogger.com/profile/17466182443152870849noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-64953910134850161982010-03-01T13:07:00.003+02:002010-03-01T14:12:50.945+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/S4ufRU0wQWI/AAAAAAAAAmU/eEEDE8T2IRc/s1600-h/antio+kosme.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 380px; DISPLAY: block; HEIGHT: 366px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443619694603944290" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/S4ufRU0wQWI/AAAAAAAAAmU/eEEDE8T2IRc/s400/antio+kosme.jpg" /></a><br /><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><em>Σ' οθόνη άψυχη, ψυχρή,<br />ανθρώπους έχουν στήσει,<br />να σφαγιαστούν σαν πρόβατα<br />έχουν προμελετήσει...<br />Χαρίζουν πόνο κι ηδονή,<br />έρωτα κι αμαρτία,<br />τα "ζωντανά" για να κρατούν<br />πάντοτε σ' απαρτία...<br /><br />Όλο μιλάνε δίχως πια <br />ουσία σ' ό,τι λένε, <br />υπεκφυγές, μέσα απ' το χθες <br />που στη φωτιά τους καίνε...<br />Κι είναι η αλήθεια τους κενή, <br />το ψέμα τους γεμάτο. <br />Zωή για μας ανθρωπινή, <br />όνειρο πια φευγάτο... <br /><br />Αντίο κόσμε μου λοιπόν,<br />μακριά σου φεύγω τώρα,<br />δεν είμαι άξιος εγώ<br />γι' αυτή την κατηφόρα...<br /><br />Δεν υπάρχουν κελιά,<br />δε μπορείς τώρα πια<br />να με δέσεις σφιχτά μ' αλυσίδες...<br />Έχω ανοίξει φτερά<br />γι' άλλου κόσμου αγκαλιά,<br />όνειρα έχω πολλά μα κι ελπίδες...<br /><br />Απόμακροι κι ανέγγιχτοι<br />του κόσμου οι αφεντάδες,<br />ζουν για να έχουν αυλικούς<br />που κάνουν τεμενάδες...<br />Πείνα και φτώχεια, θάνατος,<br />άνεργοι, δυστυχία,<br />δεν άγγιξαν ποτέ αυτούς<br />που έχουν εξουσία...<br /><br />Αντίο κόσμε μου λοιπόν,<br />μακριά σου φεύγω τώρα,<br />δεν είμαι άξιος εγώ<br />γι' αυτή την κατηφόρα...<br /><br />Δεν υπάρχουν κελιά,<br />δε μπορείς τώρα πια<br />να με δέσεις σφιχτά μ' αλυσίδες...<br />Έχω ανοίξει φτερά<br />γι' άλλου κόσμου αγκαλιά,<br />όνειρα έχω πολλά μα κι ελπίδες... </em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-6495391013485016198?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>mantinadahttp://www.blogger.com/profile/17466182443152870849noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-55687045102800685412010-02-12T03:30:00.004+02:002010-02-21T19:35:02.162+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/S3Spjp5TqFI/AAAAAAAAAmM/QavVXe1FOw0/s1600-h/diazygio1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 286px; height: 280px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/S3Spjp5TqFI/AAAAAAAAAmM/QavVXe1FOw0/s400/diazygio1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5437157080149764178" /></a><br /><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><em></em></span> </div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><em>Πόσο κουράστηκα να ζω<br />σε έναν κόσμο που "τρελό"<br />βαφτίζει όποιον κυνηγά τα όνειρά του...<br />Σε έναν κόσμο που "ντροπή"<br />δεν είναι, μόνο, η "σιωπή"<br />κι ας ξεπουλάει κάθε μέρα τα παιδιά του...<br /><br />Δε θα πιστεύω σε θεούς,<br />θα ζω με δίχως πια φραγμούς,<br />θα υπερβαίνω των ορίων σας τα standard...<br />Δεν κάνω πια συμβιβασμούς,<br />δε θα ορίζομαι απ' αυτούς<br />που θέλουν κάτω να το βάλω απ' τα τριάντα...<br /><br />Διαζύγιο λοιπόν απ' όλα παίρνω,<br />όσα φυλάκισαν το νου μου τόσα χρόνια...<br />Δε σας γουστάρω άλλο πια, δεν περιμένω,<br />ζωή πολύ έχω μπροστά μα όχι αιώνια...<br /><br />Θέλω ελεύθερος να ζω,<br />να ανασαίνω, να πετώ,<br />να υπάρχω για ένα "σ' αγαπώ" ή να πεθαίνω...<br />Θέλω ν' ακούω την καρδιά,<br />να ξαγρυπνώ κάθε βραδιά<br />κι ας μ' έχετ' όλοι σας για πάντα ξεγραμμένο...<br /><br />Διαζύγιο λοιπόν απ' όλα παίρνω,<br />όσα φυλάκισαν το νου μου τόσα χρόνια...<br />Δε σας γουστάρω άλλο πια, δεν περιμένω, <br />ζωή πολύ έχω μπροστά μα όχι αιώνια...<br /></div></em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-5568704510280068541?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>mantinadahttp://www.blogger.com/profile/17466182443152870849noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-45358639466184112382010-01-29T13:14:00.000+02:002010-01-29T13:15:11.065+02:00<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/S2LClraJjGI/AAAAAAAAAl0/NLNahaYLTiI/s1600-h/%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%AC%CE%B4%CE%B9%CE%B1.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 246px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5432118053125590114" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/S2LClraJjGI/AAAAAAAAAl0/NLNahaYLTiI/s320/%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%AC%CE%B4%CE%B9%CE%B1.jpg" /></a><br /><em>Φιλιά που με καίνε,<br />σημάδια στην άμμο,<br />δυο μάτια που κλαίνε,<br />τι άλλο να κάνω?<br /><br />Ζητώ τη μορφή σου<br />κι εκείνη γελάει,<br />κορμί στο κορμί σου,<br />τα πάντα ζητάει...<br /><br />Σκοτάδι τριγύρω,<br />παγώνει το αίμα,<br />που να 'σαι; σε θέλω!<br />μονάχα για μένα... </em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-4535863946618411238?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>mantinadahttp://www.blogger.com/profile/17466182443152870849noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-67664719093596956512009-12-08T02:20:00.000+02:002009-12-08T02:21:16.281+02:00<p align="center"><object width="400" height="300"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/sNl1_3TkzUc&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/sNl1_3TkzUc&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="400" height="300"></embed></object></p><p align="center"><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><em><strong>Στίχοι: Κυβερνητάκη Μαρία<br />Μουσική: Θεόδωρος Σαββίδης</strong></em></span> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-6766471909359695651?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>mantinadahttp://www.blogger.com/profile/17466182443152870849noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-4454502036982373342009-11-19T11:11:00.001+02:002009-11-19T11:44:36.059+02:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/SwUKoLdIv-I/AAAAAAAAAlc/qRIy8IjIF_Y/s1600/Gia+ena+soy+xamogelo"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 129px; DISPLAY: block; HEIGHT: 195px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405738613114191842" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/SwUKoLdIv-I/AAAAAAAAAlc/qRIy8IjIF_Y/s400/Gia+ena+soy+xamogelo" /></a><br /><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;">Με αφορμή τη σημερινή μέρα σκέφτηκα να σας ενημερώσω για μια προσπάθεια άξια συγχαρητηρίων...<br /><br />22 ποιητές του kithara.gr με 46 ποιήματα, 4 μουσικοσυνθέτες με 6 μουσικά θέματα και 4 εικονογράφοι του Μικρού Πολυτεχνείου, δημιούργησαν μια νέα μορφή κοινωφελούς συλλογικής προσφοράς. Δημιούργησαν το πρώτο ψηφιακό βιβλίο, που προσδίδει στο διαδίκτυο μια διαφορετική χροιά. Το σύνολο των εσόδων από τις πωλήσεις του ‘’…για ένα σου ΧΑΜΟΓΕΛΟ!’’ ενισχύει οικονομικά τον Οργανισμό ‘’Το ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ’’ Το βιβλίο προλογίζει ο ποιητής και συγγραφέας Νικόλας Κολοκοτρώνης. Οι ποιητές, ειναι μέλη του διαδικτυακού χώρου kithara.gr. Η εικονογράφηση του, έγινε από τον κο. Νίκο Ρεπούλιο και το ‘’Μικρό Πολυτεχνείο’’ Η μουσική του επένδυση, ανήκει τους: Βάγια Παπαποστόλου, Σπύρο Λαμπρινόπουλο, Παναγιώτη Βούλγαρη και Κώστα Λαμπρίδη. Η ηλεκτρονική επεξεργασία έγινε μέσω της εφαρμογής e-na. Αποκτήστε το, υιοθετώντας την προσπάθεια. Τα έσοδα απο τις πωλήσεις του βιβλίου παραχωρούνται στο "Χαμόγελο του παιδιού".<br /><br />Το βιβλίο διατείθεται στην τιμή των 10€ και μπορεί να γίνει δικό σας μέσω του παρακάτω συνδέσμου:</div></span><br /><p align="center"><a href="http://www.e-na.com/kithara.aspx"><span style="font-family:verdana;font-size:180%;color:#ff6600;"><strong><em>"...Για ένα σου χαμόγελο!"<br /></em></strong></span></a></p><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Τα ονόματα των ποιητών που συμμετείχαν στην προσπάθεια είναι (με αλφαβητική σειρά):<br /><br />Αργέντη Κατερίνα<br /><br />Γράμψας Παναγιώτης<br /><br />Θωμάς Μιχαήλ<br /><br />Κανλής Γιώργος<br /><br />Καραγιάννης Ανδρέας<br /><br />Coletti Θεοχάρης - Αλέξανδρος<br /><br />Κολοκοτρώνης Νικόλας<br /><br />Κουρού Στέργιος<br /><br />Κυβερνητάκη Μαρία<br /><br />Λαγός Λάμπρος<br /><br />Λαζανάς Μιχάλης<br /><br />Λαφαζανίδης Αθανάσιος<br /><br />Μακρή Α. Φωτεινή<br /><br />Μαρούλης Αυγουστής<br /><br />Μήσιας Σεραφείμ<br /><br />Ντεβεντζή Μαργαρίτα<br /><br />Νώτη Γεωργία<br /><br />Ξαναλάτου Κατερίνα<br /><br />Παπαποστόλου Βάγια<br /><br />Πουλημενάκος Βασίλης<br /><br />Τουσισόγλου - Αρετάκης Γεώργιος<br /><br />Χαρκιολάκης Γιάννης</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-445450203698237334?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>mantinadahttp://www.blogger.com/profile/17466182443152870849noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-70649259249416004682009-11-13T23:33:00.003+02:002009-11-13T23:38:19.750+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/Sv3RIQd3kcI/AAAAAAAAAlM/WlZ-srSwDSk/s1600-h/moy+leipeis+toso.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5403705067703865794" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/Sv3RIQd3kcI/AAAAAAAAAlM/WlZ-srSwDSk/s320/moy+leipeis+toso.jpg" /></a><br /><div align="center"><br /><em><span style="font-family:trebuchet ms;">Μου λείπεις τόσο...<br />Πάνε δυο βράδια που δεν είσαι πια εδώ...<br />Άδειο το σπίτι<br />κι εγώ μονάχη αναμνήσεις να μετρώ...<br /><br />Μου λείπεις τόσο...<br />Να στο φωνάξω θέλω, πάλι να στο πω...<br />Έφυγες κι όμως<br />όπου κι αν είσαι εγώ ακόμα σε ζητώ...<br /><br />Γύρνα πίσω...<br />Σε λάτρεψα,<br />πιο πάνω απ' τον καθένα...<br />Φως μου όλα,<br />όλα σου τα 'δωσα...<br />δεν κράτησα για μένα...<br />Κι όμως φεύγεις<br />και χάνεσαι,<br />μονάχη μου μ' αφήνεις να πονώ...<br /><br />Μου λείπεις τόσο...<br />Και πως ν' αντέξω μακριά σου να κοιτώ<br />της νύχτας τ' άστρα,<br />δίχως μια λέξη, δίχως ένα "σ' αγαπώ"...<br /><br />Μου λείπεις τόσο...<br />Άλλη πνοή δεν έχω μέσα μου να ζω...<br />Μονάχα ελπίζω<br />πως θα γυρίσεις αγκαλιά να σε κρατώ...<br /><br />Γύρνα πίσω...<br />Σε λάτρεψα,<br />πιο πάνω απ' τον καθένα...<br />Φως μου όλα,<br />όλα σου τα 'δωσα...<br />δεν κράτησα για μένα...<br />Κι όμως φεύγεις<br />και χάνεσαι,<br />μονάχη μου μ' αφήνεις να πονώ...<br /><br /></span></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-7064925924941600468?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>mantinadahttp://www.blogger.com/profile/17466182443152870849noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-62077793169980980112009-10-04T23:57:00.001+03:002009-10-05T20:29:09.996+03:00<p align="center"><object width="400" height="300"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/5FFoE3NEgTQ&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/5FFoE3NEgTQ&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="400" height="300"></embed></object><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cc33cc;"><em>Εγώ τραγούδαγα τα βράδια στα σκυλάδικα<br />σ' ένα χαμόγελο κρυμμένη και πουλούσα<br />μια καρδιά μικρού παιδιού και άδικα<br />μες στα σκοτάδια λίγο Φως αναζητούσα...<br /><br />Μικρός ο κόσμος μου, στα μέτρα μου, ασήμαντος,<br />πώς να γεννήσει η μιζέρια ένα θαύμα,<br />μια λεπτομέρεια μονάχα εγώ του σύμπαντος,<br />μια υποχρέωση η ζωή μου κι ένα τάμα... </em></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-6207779316998098011?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>mantinadahttp://www.blogger.com/profile/17466182443152870849noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-12629385430091996042009-07-04T20:08:00.002+03:002009-07-04T20:12:41.409+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_-n0wufiFa7Q/Sk-MlAkiN5I/AAAAAAAAANQ/kuD045AQT3U/s1600-h/BB.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5354653049403094930" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 160px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_-n0wufiFa7Q/Sk-MlAkiN5I/AAAAAAAAANQ/kuD045AQT3U/s200/BB.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">Αναρωτήθηκες άραγε ποτέ...<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">...γιατί αυτό το βλέμμα που πασχίζει να σταθεί στο ύψος μιας παράστασης, κουβαλώντας το βάρος «της» ερμηνείας»…κάποιες φορές σκοτεινιάζει?<br /><br />-<span style="color:#cc0000;">Είναι</span> ο φόβος για τον θεατή που διψά κι αν δεν τον χορτάσεις θα πιει κάτι απ’ το μέσα σου?<br /><br />-<span style="color:#cc0000;">Είναι</span> η ανάσα που δεν πάρθηκε σωστά και θα σε πνίξει στον πρώτο φθόγγο?<br /><br />-<span style="color:#cc0000;">Είναι</span> η μνήμη που προδίδει την πιο ακατάλληλη στιγμή και σε κρεμάει?<br /><br />-<span style="color:#cc0000;">Είναι</span> αυτή η ίδια η συγκίνηση του ήρωα που σε συνεπαίρνει?<br /><br />-<span style="color:#cc0000;">Είναι</span> που ξάφνου κάπου πόνεσες?<br /><br />-<span style="color:#cc0000;">Είναι</span> που θέλεις να κρυφτείς στην πρώτη αγκαλιά, πίσω από τα φώτα?<br /><br />-<span style="color:#cc0000;">Είναι</span> τα φώτα αυτά που πια σε τύφλωσαν και θες να κλείσεις τα μάτια και να φύγεις?<br /><br /><strong>Αναρωτήσου κάποια φορά!</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-1262938543009199604?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>ΚουκουΒάγιαnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-91715731294425327642009-06-16T13:43:00.002+03:002009-06-16T13:51:10.251+03:00<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_YXRv_GC5rjA/Sjd4K8NTAYI/AAAAAAAAAv4/q6HF9nl1AmU/s1600-h/124345954243444800.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347875211881677186" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 292px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_YXRv_GC5rjA/Sjd4K8NTAYI/AAAAAAAAAv4/q6HF9nl1AmU/s400/124345954243444800.jpg" border="0" /></a> <span style="color:#000000;">και τώρα μόνη κάθεσαι, απάνω στο μπαούλο</span> <div align="center"><span style="color:#000000;">κοιτάς απ’ το παράθυρο, μέσα απ’ την κουρτίνα</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">και κάθε θόρυβος ξυπνά, χιλιάδες αναμνήσεις</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">έργα που παίχτηκαν καλά, με λυπηρό το τέλος</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">***</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">και το ρολόι σταματά, εκεί που θεν οι δείκτες</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">την εποχή που χάρηκες και πήρες ευτυχία</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">όμως οι σκέψεις οι πικρές, σου κλέβουνε τη γλύκα</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">αήττητοι οι δαίμονες, που σε πολιορκούνε</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">***</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">βαθιά ανάσα ζωηρή, τους πνεύμονες γεμίζει</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">λες και ο αναστεναγμός, τον πόνο θ’ απαλύνει</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">κλαις και τα ματόκλαδα, θολώνουν τις εικόνες</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">και δάκρυ δάκρυ άρρυθμα, τα μάτια σου αφήνει</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">***</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">δεν θες μα ούτε το μπορείς, αρνήσε να πιστέψεις</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">πως πρέπει απ’ τη μνήμη σου, να διώξεις την αγάπη</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">και κάθε ερωτική στιγμή, θα πρέπει να τολμήσει</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">να πέσει από τον πιο ψηλό, γκρεμό όλου του κόσμου</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">***</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">και προσπαθείς ν’ αντισταθείς, να σώσεις τις στιγμές σου</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">ν’ ανοίξεις αλεξίπτωτο και μαλακά να πέσουν</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">να μη χαθούν απότομα, άδοξα να μη σβήσουν</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">στιγμές που ερωτεύτηκες και αγκάλιασες μ’ αγάπη</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">***</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">ένα σπουργίτι μόνο του, το τζάμι σου χτυπάει</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">θόρυβο κάνει νευρικό, ταράζει σου τις σκέψεις</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">κι αυτό πετά ξαναπετά και πάλι κατεβαίνει</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">σα να σου λέει «κοίτα με κι εγώ είμαι μια σκέψη…»</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">***</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">«…και με κινήσεις ήρεμες, κατέβα απ’ το μπαούλο</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">άνοιξε το παράθυρο, χωρίς να με τρομάξεις</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">νοιώσε εμένα σκέψη σου και δες ότι υπάρχω</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">και κοίτα έξω για να δεις πόσες πολλές πετάνε…»</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">***</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">οι σκέψεις είναι όμορφες, να τις κρατάς να ζούνε</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">μην τις αφήνεις έρημες και η ερημιά τις σβήσει</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">είναι οι κρίκοι της ζωής, που όλοι μαζί κρατούνε</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">την αλυσίδα της ζωής, μη σπάσει και χαθούμε</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">***</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">Φωτεινη</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-9171573129442532764?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>ΦΩΤΕΙΝΗhttp://www.blogger.com/profile/14710925065780296868noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-62687563378486512542009-05-23T01:18:00.000+03:002009-05-23T01:19:46.116+03:00<div align="center"><table cellspacing="0" cellpadding="0" align="center" bgcolor="#000000"><tbody><tr><td><embed pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" src="http://fb.esnips.com//escentral/images/widgets/flash/esnips_player.swf" width="328" height="94" type="application/x-shockwave-flash" quality="high" bgcolor="#000" flashvars="theTheme=bronze&amp;autoPlay=yes&amp;theFile=http://fb.esnips.com//nsdoc/dd7c1cb6-5076-4b4c-9a98-e33e963cb9a5&amp;theName=kardia moy ponas&amp;thePlayerURL=http://fb.esnips.com//escentral/images/widgets/flash/mp3WidgetPlayer.swf"></embed></td></tr><tr><td><table style="PADDING-LEFT: 2px; FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 10px; COLOR: #ffffff; FONT-FAMILY: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif; TEXT-DECORATION: none" cellpadding="2"><tbody><tr><td><a style="COLOR: #ffffff; TEXT-DECORATION: none" href="http://fb.esnips.com/CreateWidgetAction.ns?type=0&amp;objectid=dd7c1cb6-5076-4b4c-9a98-e33e963cb9a5">Get this widget </a></td><td style="FONT-WEIGHT: normal; FONT-SIZE: 7px"></td><td align="middle"><a style="COLOR: #ffffff; TEXT-DECORATION: none" href="http://fb.esnips.com/doc/dd7c1cb6-5076-4b4c-9a98-e33e963cb9a5/kardia-moy-ponas/?widget=flash_player_esnips_bronze" align="center">Track details </a></td><td style="FONT-WEIGHT: normal; FONT-SIZE: 7px"></td><td><a style="COLOR: #ff6600; TEXT-DECORATION:none"href="http://fb.esnips.com//adserver/action=visit&amp;cid=player_dna&amp;url=/socialdna" align="center">eSnips Social DNA</a></td></tr></tbody></table></td></tr></tbody></table></div><p align="justify"><br />Παρά τα όσα ιδιαίτερα ψυχοφθόρα είμαι αναγκασμένη, εκ των πραγμάτων, να αντιμετωπίζω τον τελευταίο καιρό, δε μπορώ να μην είμαι πολύ χαρούμενη που κάποιοι από τους στίχους μου έτυχαν της τιμής να αποκτήσουν μουσική...<br /><br />Η μελοποίηση έγινε από τον πολύ καλό φίλο μου <strong><span style="color:#ff6600;">armagedon</span></strong>, μέλος του μουσικού διαδικτυακού χώρου "<a href="http://forum.kithara.gr/"><strong><span style="color:#009900;">Το Στέκι των Κιθαρωδών</span></strong></a>", χρησιμοποιώντας τους στίχους που αρχικά είχε το <a href="http://mantinada-unicorn.blogspot.com/2009/05/blog-post.html"><strong><span style="color:#3333ff;">"Καρδιά μου υποφέρεις...".</span></strong> </a><br /><br />Φίλε Άκη σ' ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για την πρωτοβουλία σου αυτή. Η μουσική σου άγγιξε τα πιο βαθιά μου συναισθήματα. Είναι λες και αισθάνθηκες όσα ένιωθα την ώρα εκείνη που η ψυχή γινόταν μελάνι πάνω στο χάρτι. Εύχομαι το αποτέλεσμα της συνεργασίας μας αυτής να αρέσει και σε άλλους τόσο όσο άρεσε και σ' εμάς!<br /><br />Το τραγούδι αυτό, όπως και οτιδήποτε άλλο έχω γράψει τα δύο τελευταία χρόνια είναι αφιερωμένο, χαρισμένο, δοσμένο, στον Ουρανό που Αγάπησα, σ' Εκείνον που Λατρεύω!!!</p><br /><p align="center"><br /><span style="font-family:verdana;"><em><span style="color:#3333ff;"><strong>"Καρδιά μου πονάς..."</strong><br /><br />Καρδιά μου πονάς...<br />"Ψυχή μου...", ρωτάς,<br />"...που να 'ναι Εκείνος<br />που τόσο αγαπάς;"<br /><br />Της νύχτας σκοτάδι<br />κι απόψε φοράς...<br />Με δάκρυ και αίμα<br />ξανά με μεθάς...<br /><br />Ονείρων παλάτια<br />κι Ελπίδες κομμάτια...<br />"Πως μου 'λειψαν Θέ' μου<br />τα δυο σου τα μάτια!"...<br /><br />Πικρή σιγαλιά<br />και άδεια αγκαλιά...<br />"Να νιώσω πως θέλω<br />δικά σου φιλιά!"...<br /></span></p></em></span><p align="justify"><br /><br /><span style="font-family:verdana;color:#33cc00;"><em>**Στίχοι: Μαρία Κ. (mantinada)/ Μουσική - Ενορχήστρωση - Ερμηνεία: Άκης (armagedon)**</em></span> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-6268756337848651254?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>mantinadahttp://www.blogger.com/profile/17466182443152870849noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-53146108654832314512009-05-18T00:39:00.001+03:002009-05-18T00:39:49.266+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/ShBdJgdhHWI/AAAAAAAAAjU/X7GcUNuhclQ/s1600-h/skotadi1.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 226px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/ShBdJgdhHWI/AAAAAAAAAjU/X7GcUNuhclQ/s320/skotadi1.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336867976347983202" /></a><br /><div align="center"><em><span style="font-family:trebuchet ms;">Καρδιά μου (υ)ποφέρεις...<br />"Ψυχή μου...", ρωτάς, <br />"...που να 'ναι Εκείνος <br />που τόσ(ο) αγαπάς;" <br /><br />Της νύχτας σκοτάδι <br />κι απόψε φοράς... <br />Με δάκρυ και αίμα <br />ξανά με μεθάς... <br /><br />Ονείρων παλάτια <br />χαμένα στο χθες <br />κι Ελπίδες κομμάτια, <br />κρυφές μας πληγές... <br /><br />Σιωπές που ουρλιάζουν <br />και άδει(α) αγκαλιά... <br />"Πως θέλω να νιώσω <br />δικά σου φιλιά!"... <br /><br />Καρδιά μου (υ)ποφέρεις... <br />"Ψυχή μου...", ρωτάς, <br />"...που να 'ναι Εκείνος <br />που τόσ(ο) αγαπάς;" <br /> <br /></span></div></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-5314610865483231451?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>mantinadahttp://www.blogger.com/profile/17466182443152870849noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-10528484253156885972009-04-24T00:25:00.000+03:002009-04-24T00:26:19.670+03:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/Sdv5-CSHSyI/AAAAAAAAAjE/eJfm_l9dxOc/s1600-h/apousia2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322122228828424994" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 278px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/Sdv5-CSHSyI/AAAAAAAAAjE/eJfm_l9dxOc/s400/apousia2.jpg" border="0" /></a><br /><br /><em><span style="font-family:trebuchet ms;">Η αίθουσα του δικαστηρίου κατάμεστη με κόσμο ήταν. Στο ακροατήριο κάθε λογής άνθρωποι, άνδρες, γυναίκες, μεροκαματιάρηδες μα και άτομα της "υψηλής κοινωνίας" περίμεναν τους δικαστές να ανέβουν στα έδρανά τους για να αρχίσει η δίκη. Ακόμα και παιδιά είχαν φέρει κάποιοι γονείς, για να μαθαίνουν!.. Μια συνεχής βοή ερχόταν από τους διαδρόμους του μεγάρου. "Πηγαδάκια" εδώ κι εκεί ανθρώπων που προσπαθούσαν να προβλέψουν το αποτέλεσμά της. Μιας δίκης που εδώ και μέρες απασχολούσε τα ΜΜΕ και την ευρύτερη κοινωνική γνώμη. Ξαφνικά ένα καμπανάκι χτύπησε και η φωνή του κλητήρα ακούστηκε...<br /><br />- Ησυχία στο ακροατήριο, άρχεται η συνεδρίασις!!<br /><br />Οι παρευρισκόμενοι, που τόση ώρα όρθιοι περίμεναν, μπήκαν στην αίθουσα και έκατσαν στις θέσεις τους. Μερικοί ακόμα ψίθυροι εδώ κι εκεί, λίγο πριν η πόρτα πίσω από τα δικαστικά έδρανα ανοίξει, κι έπειτα σιωπή. Οι δικαστές άρχισαν να βγαίνουν κι ένας ένας να παίρνουν τις θέσεις τους. Όταν όλοι τους έκατσαν η φωνή του κλητήρα ακούστηκε, ακόμα μια φορά, να αναγγέλει την είσοδο του Προέδρου του δικαστηρίου. Με μιας όλοι σηκώθηκαν και έμειναν όρθιοι ως τη στιγμή που εκείνος κάθισε.<br /><br />Έδειχνε σοφός μα κάτι χαλούσε την εικόνα του. Κάτι ήταν που έκανε τους άλλους να τον φοβούνται, μα κανείς ποτέ δε μπόρεσε να καταλάβει τί. Φόρεσε τα γυαλιά του, κοίταξε για ένα λεπτό τα χαρτιά της δικογραφίας που είχε μπροστά του κι έπειτα είπε:<br /><br />- Να προσέλθει η κατηγορουμένη!<br /><br />Μια πόρτα άνοιξε στα αριστερά της αίθουσας και από μέσα βγήκαν έξι ένστολοι. Οι τέσσερις από αυτούς στάθηκαν δεξιά κι αριστερά από την καρέκλα όπου η κατηγορουμένη θα καθόταν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, ενώ οι άλλοι δύο στάθηκαν πίσω της αφού πρώτα την έβαλαν στη θέση της. Με την είσοδό της τα φλας των φωτογράφων άστραψαν και οι ψίθυροι ακόμα μια φορά φούντωσαν καθώς το ακροατήριο άρχισε να σχολιάζει την εμφάνισή της.<br /><br />Σε τίποτα δεν έμοιαζε με εγκληματία κι όμως σαν τέτοια δικαζόταν σήμερα. Καστανή, γύρω στα τριάντα, είχε μια ηρεμία στην έκφρασή της που έκανε σε όλους εντύπωση. Δεν έμοιαζε να φοβάται ιδιαίτερα για το τι είχε να αντιμετωπίσει εκεί μέσα, μόνο τα μάτια της, εκείνα τα τεράστια καταπράσινα μάτια, ήταν κόκκινα και πρησμένα σα να έκλαιγε ώρες πολλές πριν διαβεί το κατώφλι του δικαστηρίου.<br /><br />Ο Πρόεδρος κοίταξε ακόμα μια φορά τα χαρτιά του και της απευθύνθηκε:<br /><br />- Χμμ.. Είναι πολύ σοβαρές οι κατηγορίες σας δεσποινίς μου, το γνωρίζετε;<br /><br />Εκείνη με σκυμμένο το κεφάλι έγνεψε καταφατικά.<br /><br />- Κι απ' ότι βλέπω αρνηθήκατε την παρουσία συνηγόρου υπεράσπισης. Μήπως αλλάξατε γνώμη;<br /><br />"Όχι" έγνεψε εκείνη...<br /><br />- Μάλιστα... οπότε δε βλέπω το λόγο γιατί να καθυστερούμε άλλο. Θα ξεκινήσω διαβάζοντάς σας το κατηγορητήριο. Να σας ενημερώσω πως όλα τα στοιχεία, που εδώ και μέρες εγώ και οι συνεργάτες μου μελετάμε, όλα δείχνουν την ενοχή σας. Παρ' όλα αυτά έχετε το δικαίωμα να προχωρήσετε σε έφεση αν θεωρήσετε πως η απόφασή μας σας αδικεί... Λοιπόν, ξεκινώ...<br /><br />Ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια της και στο ξύλινο πάτωμα έπεσε. Μα κανείς δεν το πρόσεξε...<br /><br />- Κατηγορήστε πως ερωτευθήκατε!<br />- Κατηγορήστε πως αγαπήσατε παράφορα!<br />- Κατηγορήστε πως κάνατε όνειρα για μια ζωή διαφορετική, όμορφη!<br />- Κατηγορήστε πως δεν ντραπήκατε να δηλώσετε όλα τα παραπάνω!<br />- Κατηγορήστε πως, όταν σας ζητήθηκε, κάνατε υπομονή!<br />- Κατηγορήστε πως δεν αντέξατε να υπομένετε όσο σας ζητήθηκε!<br />- Κατηγορήστε πως συγχωρέσατε λάθη που σας πλήγωσαν πολύ!<br />- Κατηγορήστε πως, κι εσείς, κάνατε λάθη στην προσπάθεια να πραγματοποιήσετε όλα αυτά που αποκαλείτε "όνειρα σας"!<br />- Και, τέλος, κατηγορήστε πως μετανιώσατε για όλα σας τα λάθη και ζητήσατε μια ευκαιρία να επανορθώσετε και να συνεχίσετε να ονειρεύεστε!<br /><br />Η κατηγορουμένη σήκωσε το κεφάλι και το βλέμμα της καρφώθηκε σ' εκείνο του Προέδρου που μόλις είχε ολοκληρώσει την ανάγνωση του κατηγορητηρίου.<br /><br />- Λοιπόν κατηγορουμένη, τί έχεις να δηλώσεις;<br /><br />Αυτή τη φορά όλοι είδαν το δάκρυ στην άκρη των ματιών της, ένα δάκρυ που, σε αντίθεση με όλα τα προηγούμενα, ποτέ δεν κύλησε. Εκείνη χαμογέλασε και με δυνατή φωνή, δίχως φόβο κανένα, είπε:<br /><br />- ΕΝΟΧΗ!!<br /><br />Ο Πρόεδρος χαμογέλασε με ικανοποίηση, έβγαλε τα γυαλιά του και της απευθύνθηκε ξανά.<br /><br />- Αναγνωρίζεις λοιπόν την ενοχή σου. Ωραία! Γνωρίζεις όμως πως για τις εν λόγω κατηγορίες δεν υπάρχουν ελαφρυντικά, ούτε καν εκείνο της παραδοχής της ενοχής; Γνωρίζεις τί σημαίνει αυτό κορίτσι μου;<br />- Ναι! "Εις θάνατον!" αυτό σημαίνει... απάντησε εκείνη.<br />- Μήπως θέλεις να αλλάξεις τη δήλωσή σου; Επιθυμείς μήπως να προχωρήσεις σε έφεση της αποφάσεως;<br />- ΕΝΟΧΗ! Αυτό δηλώνω και δεν το παίρνω πίσω. ΕΝΟΧΗ!<br />- Πολύ καλά λοιπόν. Διακόπτουμε για πέντε λεπτά εως ότου το σώμα του δικαστηρίου συσκεφθεί για να αποφασίσει με ποιο τρόπο θα εκτελεσθεί η ποινή σου...<br /><br />Πέντε λεπτά, ούτε δευτερόλεπτο παραπάνω δε χρειάστηκε για να βγει η οριστική απόφαση. Οι δικαστές επέστρεψαν και ο Πρόεδρος ανακοίνωσε με ποιο τρόπο θα γινόταν η εκτέλεση. Είχαν πολλές επιλογές πάνω σ' αυτό το ζήτημα, πάρα πολλές... Θεώρησαν όμως πως η περίσταση απαιτούσε κάτι θεαματικό, κάτι που είχε πολλά χρόνια να γίνει. Κάτι που θα ήταν ότι καλύτερο ώστε να παραδειγματιστούν και όσοι άλλοι θα τολμούσαν να σκεφτούν έστω να πράξουν με τρόπο ανάλογο στο μέλλον.<br /><br />Η λαιμητόμος στήθηκε γρήγορα στο κέντρο της πλατείας μπροστά από το δικαστικό μέγαρο. Ο κόσμος, που πριν βρισκόταν εντός της αίθουσας, τώρα ήταν έξω και μαζί μ' αυτούς κι άλλοι πολλοί που έμαθαν για την απόφαση από τα έκτακτα δελτία ειδήσεων και πήγαν για να ...απολαύσουν το θέαμα. Κάμποσοι ένστολοι βρίσκονταν επίσης εκεί για να ελέγχουν το πλήθος. Σε μισή ώρα όλα θα ήταν έτοιμα.<br /><br />Στο γραφείο του Προέδρου η γραμματέας ετοίμαζε τα τελευταία έγγραφα, εκείνα που θα έδιναν το πράσινο φως για να ολοκληρωθεί η διαδικασία. Ο Πρόεδρος κοιτούσε από το παράθυρο το πλήθος που ήταν μαζεμένο γύρω από την πλατεία και τα μάτια του έλαμπαν από ικανοποίηση. Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε κι ένας από τους υποτακτικούς του μπήκε μέσα.<br /><br />- Πρόεδρε είμαστε έτοιμοι!<br />- Ωραία! Τα χαρτιά είναι πάνω στο γραφείο, πάρτα και ξεκινήστε. Και όπως είπαμε, έτσι;<br />- Ναι Πρόεδρε, όπως ακριβώς είπαμε, μην ανησυχείς για τίποτα...<br /><br />Η κατηγορουμένη βγήκε από το κτίριο συνοδεία των έξι φρουρών που στιγμή δεν την άφηναν από κοντά τους. Με αργό βήμα πλησίασε τη λαιμητόμο, το βωμό της θυσίας της, αγέρωχη, με το κεφάλι ψηλά. Το πλήθος έβγαζε άναρθρες κραυγές ικανοποίησης, διψούσαν για αίμα, το δικό της αίμα. Τρια σκαλιά τη χώριζαν από το θάνατο, τα ανέβηκε και στάθηκε μπροστά από το δήμιό της. Εκείνος πήγε να της φορέσει μια μαύρη κουκούλα μα δεν τα κατάφερε. Ήθελε να βλέπει φως πριν, μια για πάντα, στο σκοτάδι χαθεί.<br /><br />- Η εκτέλεση έχει οριστεί να ξεκινήσει σε πέντε λεπτά από τώρα, αμέσως μόλις η καμπάνα σημάνει επτά. Έχεις κάποια τελευταία επιθυμία, θέλεις να δηλώσεις κάτι;<br /><br />"Ναι" έγνεψε εκείνη και μόλις ο δήμιος της έδωσε το ελεύθερο φώναξε με όση δύναμη είχε απομείνει μέσα της:<br /><br />- Σ' ΑΓΑΠΑΩ! Τ' ΑΚΟΥΣ; Σ' ΑΓΑΠΑΩ!...<br /><br />Η ηχώ της φωνής της ταξίδεψε στους δρόμους της πόλης, βγήκε έξω από αυτήν και έφτασε μέχρι τις πιο ψηλές βουνορφές, μέχρι την άκρη του ορίζοντα, εκεί που Ουρανός και Θάλασσα γίνονταν ένα... Στο δικαστικό μέγαρο ράγισαν τα κρύσταλα των παραθύρων. Και ο Πρόεδρος, που χωμένος βρισκόταν στην αναπαυτική μπερζέρα του, αναφώνησε όλο ευτυχία τρίβοντας τα χέρια του "Υπέροχα! Υπέροχα!".<br /><br />Ένα σφύριγμα ακούστηκε καθώς η λεπίδα έσκιζε τον αέρα, ένας γδούπος κι έπειτα τίποτα. Σιωπή... Το πλήθος κοίταζε απογοητευμένο, δε μπορούσε να πιστέψει σ' αυτό που αντίκριζε. Το αίμα, εκείνο το αίμα που ανυπομονούσαν να δουν δεν έτρεξε ποτέ. Ούτε μια στάλα κόκκινη. Μόνο ένα υγρό διάφανο, σα νερό, σα δάκρυ, και μια ευωδιά σα να βρισκόσουν σε ένα δάσος ανθισμένες λεμονιές. Οι φρουροί πήραν το άψυχο κορμί. Όλα είχαν τελειώσει. Επιστροφή στη βαρετή καθημερινότητα...<br /><br />Ο υποτακτικός του Προέδρου μπήκε στο γραφείο ξανά, αυτή τη φορά κρατώντας σφιχτά στα χέρια του και με μεγάλη προσόχη ένα μικρό κουτί.<br /><br />- Όλα όπως τα ζήτησες Πρόεδρε. Εδώ στο 'χω...<br /><br />Εκείνος άπλωσε τα χέρια και πήρε το κουτάκι. Το έφερε κοντά στο πρόσωπό του και το άνοιξε σιγά σιγά, όσο προσεκτικότερα μπορούσε, έριξε μια κλεφτή ματιά μέσα, για να το κλείσει αμέσως πάλι πριν το φυλάξει μέσα στην τσάντα που πάντα μαζί του κουβαλούσε.<br /><br />- Πες στον οδηγό μου να ετοιμάσει το αυτοκίνητο. Κατεβαίνω και ξεκινάμε για το σπίτι.<br /><br />Στο δρόμο δε μίλησε καθόλου, σκεφτικός καθόταν, κοιτούσε την τσάντα και χαμογελούσε. Δεν άργησαν να φτάσουν. Γρήγορα κατέβηκε από το αμάξι και κατευθύνθηκε προς το δωμάτιό του. Μπήκε μέσα, άνοιξε ένα ντουλάπι και πήρε ένα γυάλινο βαζάκι. Είχε κάμποσα τέτοια εκεί μέσα, όλα με βιδωτό κούμπωμα, σαν κι εκείνα που οι γυναίκες χρησιμοποιούν στην κουζίνα τους για να φυλάνε αποξηραμένα μυρωδικά. Έπειτα άνοιξε ένα συρτάρι, πήρε ένα κλειδί και βγήκε από το δωμάτιο. Με βήμα γοργό κατευθύνθηκε σε ένα δωμάτιο που βρισκόταν λίγα βήματα πιο πέρα. Ξεκλείδωσε και μπήκε μέσα.<br /><br />Ήταν ένα δωμάτιο παράξενο. Όλοι οι τοίχοι γεμάτοι βιβλιοθήκες μα πουθενά κανένα βιβλίο. Αντίθετα όλα σχεδόν τα ράφια ήταν γεμάτα από βαζάκια γυάλινα σαν κι αυτό που πριν λίγο είχε πάρει από το δωμάτιό του. Εκατοντάδες βαζάκια, όλα άδεια... Παράθυρο είχε μόνο ένα και κουρτίνες μαύρες, από ύφασμα βαρύ, το πλαισίωναν. Τώρα ήταν στην άκρη τραβηγμένες για να φωτίζει λιγάκι το δωμάτιο. Και στη μέση μια πολυθρόνα κι ένα τραπεζάκι με ένα μπουκάλι κονιάκ κι ένα ποτήρι.<br /><br />- Πατέρα; ακούστηκε μια φωνή πίσω από την πόρτα.<br />- Έλα Γιέ μου, πέρασε μέσα.<br />- Σίγουρα Πατέρα; Ποτέ πριν δε μου επέτρεψες να μπω εδώ.<br />- Πέρασε είπα, έλα, θέλω να δεις κάτι.<br /><br />Γύρω στα δεκαπέντε θα 'τανε, ψηλό παιδί, αδύνατο, με ένα πρόσωπο γλυκό, αθώο, όμορφο. Σε τίποτα δε θύμιζε τον πατέρα του. Στάθηκε δίπλα του και τον κοίταξε με απορία.<br /><br />- Τί είναι όλα αυτά τα βαζάκια Πατέρα; Και γιατί είναι όλα άδεια;<br />- Μη βιάζεσαι Γιέ μου, κάθε πράγμα στον καιρό του. Πρώτα πες μου, έμαθες τι υπόθεση δίκαζα σήμερα;<br />- Ναι Πατέρα, έμαθα.<br />- Και έμαθες τι απόφαση πάρθηκε;<br />- Ναι, εις θάνατον, στη λαιμητόμο. Άκουσα μάλιστα πως έγινε και κάτι παράξενο.<br />- Ναι ε; Τι ακριβώς;<br />- Δεν είδε κανείς αίμα, μόνο νερό, και μύριζε παντού λεμόνι...<br />- Έτσι ακριβώς Γιέ μου, συμβαίνει καμιά φορά κι αυτό.<br />- Μα γιατί συνέβη, ξέρεις εσύ Πατέρα;<br />- Ναι μικρέ, ξέρω. Γι' αυτό σε άφησα να μπεις σήμερα εδώ, για να μάθεις κι εσύ. Βλέπεις αυτό εδώ το κουτάκι; Έχει μέσα κάτι πολύτιμο, κάτι που σπάνια βρίσκεις πια όσο κι αν ψάχνεις. Έχει μια Ψυχή...<br />- Ψυχή; Τι εννοείς Πατέρα; Πως είναι δυνατό να χωρέσει μια Ψυχή σε ένα τόσο δα κουτάκι;<br />- Κι όμως αγόρι μου, χωράει. Γιατί η Ψυχή δε μετριέται με κιλά ή μέτρα. Η Ψυχή μετριέται από την ικανότητά της να Αγαπάει. Έτσι μετριέται. Φέρε μου τώρα εκείνο το άδειο βαζάκι από το τραπεζάκι.<br />- Μα όλα άδεια είναι Πατέρα.<br />- Δεν είναι, τώρα θα δεις.<br /><br />Ο νέος έδωσε στον πατέρα του το βάζο, αφού πρώτα το άνοιξε, κι εκείνος, με μεγάλη προσοχή ακούπησε το κουτάκι στο στόμιο και, με γρήγορες κινήσεις, βίδωσε το καπάκι όσο πιο σφιχτά μπορούσε.<br /><br />- Πατέρα δεν καταλαβαίνω...<br />- Θα καταλάβεις. Κλείσε τις κουρτίνες...<br />- Ν' ανάψω πρώτα ένα φως, θα σκοτεινιάσει αν τις κλείσω.<br />- Κάνε αυτό που σου είπα και τίποτα άλλο.<br /><br />Με μια κίνηση οι κουρτίνες έκλεισαν και τότε ο μικρός με έκδηλη την έκπληξη στο πρόσωπό του είπε:<br /><br />- Πατέρα... είναι υπέροχο!<br />- Ναι Γιέ μου, είναι...<br />- Τόσο Φως!<br />- Οι Ψυχές Γιέ μου... οι Ψυχές που ξέρουν ν' Αγαπούν δε σβήνουν ποτέ. Αιώνια υπάρχουν για να φωτίζουν τα σκοτεινά μονοπάτια της ζωής και να βοηθούν τις άλλες, τις Χαμένες, το δρόμο τους να βρίσκουν.<br />- Μα αν είναι κλεισμένες στο βαζάκι πως θα βοηθήσουν Πατέρα;<br />- Ανόητες ερωτήσεις. Απλά δε θα βοηθήσουν. Και ξέρεις γιατί; Γιατί εδώ μέσα μαζεύω μόνο τις Ψυχές που μάταια προσπάθησαν, τις Ψυχές που πληγώθηκαν προσπαθώντας. Να μην ανησυχείς λοιπόν, είναι καλύτερα εδώ, είναι ασφαλείς εδώ...<br /><br />Ο μικρός προσπαθούσε να καταλάβει μα ήταν αδύνατο. Αν οι Ψυχές φυλακισμένες είναι δε μπορούν κανένα να βοηθήσουν, είτε το θέλει, είτε όχι. Δεν είναι σωστό να είναι φυλακισμένες, όχι! Μα αυτό δεν το είπε στον πατέρα του. Όχι, δεν έπρεπε να του το πει...<br /><br />Το ίδιο βράδυ ο μικρός τρύπωσε στο δωμάτιο των γονιών του, άνοιξε το συρτάρι, πήρε το κλειδί και πήγε όσο πιο αθόρυβα γινόταν στο δωμάτιο των Ψυχών. Το Φως τους, διάχυτο παντού στο χώρο, να σε υπνωτίσει μπορούσε. Πλησίασε το παράθυρο και αφού το άνοιξε άρχισε να ανοίγει ένα ένα τα βαζάκια. Οι Ψυχές ξεχύθηκαν με δύναμη και ένα φωτεινό πέπλο τύλιξε το σπίτι. Κι έπειτα χάθηκαν μακριά φωτίζοντας τα μονοπάτια, αναζητώντας Χαμένες Ψυχές να βοηθήσουν. Κι η πλάση μυρωδιές γέμισε... γιασεμί, ευκάλυπτος, βασιλικός, τριαντάφυλλο, λεμόνι!...<br /><br />Σε λιγάκι ξημέρωσε. Στο σπίτι του Προέδρου όλοι κοιμόντουσαν ακόμη. Ώσπου μια αγωνιώδης κραυγή έσκισε τη σιωπή κι όλους τους σήκωσε στο πόδι...<br /><br />- ΟΧΙΙΙ!!!...</span></em></div><p align="center"><br /><br /><br /><em><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:180%;color:#33cc00;">ΤΕΛΟΣ</span><br /></span></em><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-1052848425315688597?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>mantinadahttp://www.blogger.com/profile/17466182443152870849noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-77175551731745031082009-04-08T23:13:00.003+03:002009-04-26T21:36:08.747+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_YXRv_GC5rjA/Sd0GWxzyblI/AAAAAAAAAi0/pIPFqYnvuDY/s1600-h/GetAttachmentCAV6C2LK.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 245px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YXRv_GC5rjA/Sd0GWxzyblI/AAAAAAAAAi0/pIPFqYnvuDY/s400/GetAttachmentCAV6C2LK.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322417323019234898" border="0" /></a><br /> <p style="background: rgb(238, 238, 204) none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; line-height: 18pt; text-align: center;" align="center"><em><b><span style=";font-family:Georgia;font-size:15;" >Αρχαία Ελληνίδα Μάνα…</span></b></em><b><span style=";font-family:Georgia;font-size:15;" ><br /></span></b><i><span style=";font-family:Georgia;font-size:11;" ><br /><em><span style="font-family:Georgia;">…Μια Αθηναία ηλικιωμένη μάνα κάθεται σε ύψωμα με τον μικρό της γιό και περιμένει με αγωνία την άφιξη του μεγάλου της γιού που πολέμησε σε κάποια μεγάλη μάχη. Η μάνα άκουσε, ότι επέστρεψαν τα Αθηναϊκά πολεμικά πλοία με τους επιζώντες Έλληνες στρατιώτες. Η μάχη στάθηκε επιτυχής και νικηφόρα. Η μάνα παρακαλεί επίμονα και αγωνιωδώς τον μικρό της γιό, να βλέπει μακριά στον ορίζοντα, μήπως και δει τον αδερφό του να’ ρχεται. Η μάνα έχει κακό προαίσθημα…</span></em><br /><br /><em><span style="font-family:Georgia;">Τη μάχη την κερδίσαμε με αρετή και πνεύμα</span></em><br /><em><span style="font-family:Georgia;">και οι θεοί γιορτάζουνε την νίκη της Ελλάδας.</span></em><br /><em><span style="font-family:Georgia;">Για κοίτα στον ορίζοντα και πε μου αν τον βλέπεις,</span></em><br /><em><span style="font-family:Georgia;">η μάχη ετελείωσε, ακούστηκε στην Αθήνα.</span></em><br /><em><span style="font-family:Georgia;">Τα πλοία γυρίσαν στη στεριά, γέμισαν τα λιμάνια</span></em><br /><em><span style="font-family:Georgia;">και στρατιώτες Έλληνες τα χώματα φιλούσαν.</span></em><br /><em><span style="font-family:Georgia;">Για πε μου γιέ μου αν έρχεται, για πε μου αν τον βλέπεις,</span></em><br /><em><span style="font-family:Georgia;">μου είπε πως θα’ ρχότανε πρώτος να μ’ αγκαλιάσει.</span></em><br /><em><span style="font-family:Georgia;">Για κοίτα στον ορίζοντα και πε μου αν βλέπεις σκόνη,</span></em><br /><em><span style="font-family:Georgia;">αν βλέπεις σκόνη έρχεται, αν όχι πες μου ψέμα.</span></em><br /><em><span style="font-family:Georgia;">Να έρθει πίσω σπίτι του κι ας είναι λαβωμένος,</span></em><br /><em><span style="font-family:Georgia;">δεν είναι ντροπή να αιμορραγείς για χάρη της Αθήνας.</span></em><br /><em><span style="font-family:Georgia;">Μη μείνει πίσω ήρωας και πίσω απ’ την ασπίδα,</span></em><br /><em><span style="font-family:Georgia;">να πολεμά τον χάροντα με το σπαθί στο χέρι.</span></em><br /><em><span style="font-family:Georgia;">Δε θέλω εγώ αγάλματα, με το κορμί του γιού μου,</span></em><br /><em><span style="font-family:Georgia;">θέλω την σάρκα του ζεστή, το αίμα του να βράζει.</span></em><br /><em><span style="font-family:Georgia;">Μα πες μου γιέ μου, βλέπεις τον, μα πες μου πριν πεθάνω,</span></em><br /><em><span style="font-family:Georgia;">πες μου πως έρχεται γερός κι ας είναι λαβωμένος.</span></em><br /><em><span style="font-family:Georgia;">Θυμάσαι τον πατέρα σου, αυτός ποτέ δεν ήρθε,</span></em><br /><em><span style="font-family:Georgia;">στη μάχη που πολέμησε, για χάρη της Αθήνας.</span></em><br /><em><span style="font-family:Georgia;">Μα πες μου η σκόνη εφάνηκε, φάνηκε το παιδί μου,</span></em><br /><em><span style="font-family:Georgia;">ή πήγε στον πατέρα του, χωρίς να χαιρετήσει.</span></em><br /><em><span style="font-family:Georgia;">Θεοί του Ολύμπου δείξτε μου, στον ορίζοντα το γιό μου,</span></em><br /><em><span style="font-family:Georgia;">ή κάντε με σκόνη για να δω, τον γιό μου ν’ ανταμώνει.</span></em><br /><em><span style="font-family:Georgia;">Ανάθεμά σε Αθηνά, ανάθεμά σε Δία…</span></em></span></i><span style=";font-family:'Trebuchet MS';font-size:11;" > </span> <em><span style=";font-family:'Trebuchet MS';font-size:11;" >…έκλαιγε καθώς τα πλοία, πλησιάζαν σα θηρία</span></em><i><span style=";font-family:'Trebuchet MS';font-size:11;" ><br /><em><span style="font-family:'Trebuchet MS';">και γονατιστή θρηνούσε, για του γιού της… απουσία,</span></em><br /><em><span style="font-family:'Trebuchet MS';">μα εστάθηκε στα πόδια, Τιμή και Πίστη στην Πατρίδα,</span></em><br /><em><span style="font-family:'Trebuchet MS';">για τη νίκη, τη θυσία… μάνα Αρχαία Ελληνίδα…</span></em></span></i><strong><em><span style=";font-family:Georgia;font-size:10;" ><br /></span></em></strong></p><p style="background: rgb(238, 238, 204) none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; line-height: 18pt; text-align: center;" align="center"><strong><em><span style=";font-family:Georgia;font-size:10;" >Σωκράτης</span></em><em><span style=";font-family:Georgia;font-size:10;" > Ε. Αντωνακάκης </span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-7717555173174503108?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>ΦΩΤΕΙΝΗhttp://www.blogger.com/profile/14710925065780296868noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-91631403979535322892009-03-31T01:18:00.000+03:002009-03-31T01:19:02.472+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/SRozYBxfSFI/AAAAAAAAAPo/hBpDccKOH5o/s1600-h/leonidas1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5267579202049099858" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 169px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/SRozYBxfSFI/AAAAAAAAAPo/hBpDccKOH5o/s320/leonidas1.jpg" border="0" /></a><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong></strong></span></div><br /><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong></strong></span></div><br /><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Ήρθε η ώρα... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Σα να την περίμενα μοιάζει μα αυτό που αισθάνομαι δεν της ταιριάζει... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Φοβάμαι... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Ναι, φοβάμαι... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Πώς θ' αντικρίσω το βλέμμα της... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Πώς θα της πω πως φεύγω... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Το νιώθει... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Ναι, το νιώθει... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Και ξέρω πως η λεύτερη ψυχή της θα καταλάβει... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Και να φύγω θα μ' αφήσει... </strong></span><br /></div><div align="center"></div><br /><div align="center"><strong><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-family:verdana;">... ... ... ... ...</span> </span></strong><br /></div><div align="center"><strong><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></strong></div><br /><div align="center"><strong><span style="font-family:trebuchet ms;">Ήρθε η ώρα... </span></strong><br /></div><div align="center"><strong><span style="font-family:trebuchet ms;">Ξανά... </span></strong><br /></div><div align="center"><strong><span style="font-family:trebuchet ms;">Μα ετούτη δε μοιάζει σαν τις άλλες... </span></strong><br /></div><div align="center"><strong><span style="font-family:trebuchet ms;">Το νιώθω... </span></strong><br /></div><div align="center"><strong><span style="font-family:trebuchet ms;">Ναι, το νιώθω... </span></strong><br /></div><div align="center"><strong><span style="font-family:trebuchet ms;">Πίσω δε θα κοιτάξει φεύγοντας... </span></strong><br /></div><div align="center"><strong><span style="font-family:trebuchet ms;">Μα δε θα ξεχάσει... </span></strong><br /></div><div align="center"><strong><span style="font-family:trebuchet ms;">Φοβάμαι... </span></strong><br /></div><div align="center"><strong><span style="font-family:trebuchet ms;">Ναι, φοβάμαι... </span></strong><br /></div><div align="center"><strong><span style="font-family:trebuchet ms;">Γιατί θεοί να μ' αφήσει προστάζετε... </span></strong><br /></div><div align="center"><strong><span style="font-family:trebuchet ms;">Γιατί σε σκυλιά αδίστακτα χαρίζετε τη μοίρα του... </span></strong><br /></div><div align="center"><strong><span style="font-family:trebuchet ms;">Κουράγιο θα μαζέψω, στάλα στάλα, σαν αίμα απ' τις πληγές του που κυλά... </span></strong><br /></div><div align="center"><strong><span style="font-family:trebuchet ms;">Και την ευχή σαν πρόσταγμα θα δώσω... </span></strong><br /></div><div align="center"><strong><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></strong></div><br /><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>... ... ... ... ... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong></strong></span></div><br /><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Πάνοπλος μπροστά της στάθηκα... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Στα μάτια της δάκρυ έψαχνα... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Μα δεν το βρήκα... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Να της μιλήσω προσπάθησα... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong><em>"Σ' αγαπώ Γοργώ μου"...</em> </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Μα δε μπόρεσα... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong><em>"Όμοια μ' εμένα είσαι, λεύτερη..."</em> </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Ευχή σαν πρόσταγμα μου 'δωσε... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Κι έφυγα... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"></span></div><br /><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>... ... ... ... ...</strong> </span><br /></div><div align="center"></div><br /><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Μπροστά μου στάθηκε... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Βλέμμα ζωντανό πίσω από άψυχο μέταλλο... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Ο άνδρας που αγάπησα... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Ανδρείος βασιλιάς... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Το δάκρυ στα μάτια ν' ανέβει δεν άφησα... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Τον πόνο να δει δε θέλησα... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>"Σ' αγαπώ βασιλιά μου..."</em> </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Ποτέ δεν τ' άκουσε... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Στα χέρια που λάτρεψα την ασπίδα ακούμπησα... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>"Ή ταν ή επί τας!"</em> </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Κι έφυγε... </strong></span><br /></div><div align="center"><strong></strong></div><br /><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>... ... ... ... ... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong></strong></span></div><br /><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Ένα στενό επέλεξε η μοίρα στον Άδη να με δώσει... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Μακρύς ο δρόμος ως να φτάσω... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Θυμάμαι... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Στιγμές γαλήνης μέσα σε κρίνου αγκαλιά... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Καθώς μες στις λαγόνες της χανόμουν... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Και τα φιλιά της... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Που τις πληγές στο σώμα γιάτρευαν... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Ο δρόμος έφτασε στο τέλος του... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong><em>"Λεύτερη θα 'σαι πάντα..."</em></strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong></strong></span></div><br /><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>... ... ... ... ... </strong></span><br /></div><div align="center"></div><br /><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Άδειος ο κόσμος μακριά του... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Της μοίρας του ποιος θα μπορούσε ν' αλλάξει την πορεία... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Αναμνήσεις... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Ένα κορμί σημαδεμένο από τις μάχες... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Τον πόνο με τα φιλιά μου ξόρκιζα... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Καθώς στους ουρανούς μ' ανέβαζε η αγκαλιά του... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Κι ο εφιάλτης νεκρός μπροστά στο όνειρο έπεφτε... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Πλησιάζει το τέλος... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>"Θα σε θυμάμαι πάντα..."</em> </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><br /><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>... ... ... ... ... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong></strong></span></div><br /><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Σκοτεινός ο ουρανός...</strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Αίμα παντού... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Κραυγές πόνου... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Νεκρά κορμιά... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Πως βρέθηκα εδώ δε θυμάμαι... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Τα λόγια της μόνο... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong><span style="font-family:trebuchet ms;"><em>"Ή ταν ή επί τας!"</em></span> </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>Όλα είναι ξεκάθαρα πια... </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong><em>"Σ' αγαπώ Γοργώ, όμοια μ' εμένα είσαι, λέυτερη παντοτινά..."</em> </strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong></strong></span></div><br /><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>... ... ... ...</strong> <strong>... </strong></span></div><br /><div align="center"><strong><span style="font-family:trebuchet ms;">Άγγελος θανάτου την είδηση έφερε... </span></strong><br /></div><div align="center"><strong><span style="font-family:trebuchet ms;">Περήφανη στάθηκα... </span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-family:Trebuchet MS;">Σιωπή...</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-family:trebuchet ms;">Την τελευταία του πνοή ν' αφουγκραστώ ζητούσα... </span></strong><br /></div><div align="center"><strong><span style="font-family:trebuchet ms;">Σιωπή... </span></strong><br /></div><div align="center"><strong><span style="font-family:trebuchet ms;">Να καταλάβω προσπαθώ... </span></strong><br /></div><div align="center"><strong><span style="font-family:trebuchet ms;">Αδύνατο μοιάζει... </span></strong><br /></div><div align="center"><strong><span style="font-family:trebuchet ms;">Κι έπειτα τη μορφή του στο σπλάχνο μας αντίκρισα... </span></strong><br /></div><div align="center"><strong><span style="font-family:trebuchet ms;">Όλα είναι ξεκάθαρα πια... </span></strong><br /></div><div align="center"><strong><span style="font-family:trebuchet ms;"><em>"Σ' αγαπώ βασιλιά μου, θα σε θυμάμαι πάντα..."</em></span></strong> </div><div align="center"><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong></strong></span></div><div align="center"></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><strong>... ... ... ... ...</strong></span> </div><div align="center"><br /></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"><span style="font-family:courier new;font-size:130%;"><strong><em>«Ω ξειν, αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι.» </em></strong></span><br /></div><div><span style="font-family:courier new;"><strong><em></em></strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-9163140397953532289?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>mantinadahttp://www.blogger.com/profile/17466182443152870849noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-21278559963904412362009-03-16T10:14:00.004+02:002009-03-18T21:26:45.842+02:00<div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/Sb2WbWs81yI/AAAAAAAAAg4/7nJJ9weaHoc/s1600-h/apousia1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5313568532061804322" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 214px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/Sb2WbWs81yI/AAAAAAAAAg4/7nJJ9weaHoc/s320/apousia1.JPG" border="0" /></a><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><em><br />Σε δέσαν' ενοχές του παρελθόντος<br />σε θάνατου αργόσυρτο ρυθμό<br />κι αδύνατο φαντάζει να ξεφύγεις,<br />αφήνεσαι στον άδικο χαμό...<br /><br />Οι νύχτες σου γεμίσαν εφιάλτες,<br />σκοτάδι θα σκεπάζει τις στιγμές,<br />αγάπες, των ονείρων τρομοκράτες,<br />σε μάθανε να ζεις με εμμονές...<br /><br />Τώρα ο χρόνος κυνηγά κάθε σου σκέψη,<br />η απουσία, αγιάτρευτη πληγή,<br />επιλογές σου που σ' έχουν καταστρέψει<br />και σ' έθαψαν βαθιά μέσα στη γη...<br /><br />Κι εμένα, που μαζί σου αργοπεθαίνω,<br />δε γύρισες να δεις ένα λεπτό,<br />μ' άφησες, μόνη, εδώ να περιμένω,<br />σε δάκρυα - πελάγη να βουτώ...<br /><br />Τώρα ο χρόνος κυνηγά κάθε σου σκέψη,<br />η απουσία, αγιάτρευτη πληγή,<br />επιλογές σου που σ' έχουν καταστρέψει<br />και σ' έθαψαν βαθιά μέσα στη γη... <br /><br /><br /></em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-2127855996390441236?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>mantinadahttp://www.blogger.com/profile/17466182443152870849noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-74567495890980624932009-03-12T02:08:00.000+02:002009-03-12T02:09:16.503+02:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/EbSJPHcmyug&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0xcc2550&amp;color2=0xe87a9f"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/EbSJPHcmyug&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0xcc2550&amp;color2=0xe87a9f" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-7456749589098062493?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>ΦΩΤΕΙΝΗhttp://www.blogger.com/profile/14710925065780296868noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-91439949265226780812009-03-08T22:28:00.002+02:002009-03-08T22:53:43.765+02:00<object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-a74770547b4703f7" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v16.nonxt7.googlevideo.com/videoplayback?id%3Da74770547b4703f7%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329878639%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D7E829C7D61F3B8CF605AC6F5A7BB1160247E6F7C.11717E73EF9A8B26B601963F902805EB9A1BA2EF%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Da74770547b4703f7%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3Dyny3IXOcnbnYGnqiwlkvQe1PUUE&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v16.nonxt7.googlevideo.com/videoplayback?id%3Da74770547b4703f7%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329878639%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D7E829C7D61F3B8CF605AC6F5A7BB1160247E6F7C.11717E73EF9A8B26B601963F902805EB9A1BA2EF%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Da74770547b4703f7%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3Dyny3IXOcnbnYGnqiwlkvQe1PUUE&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /><br /><br /><br />Σου ‘πα μη φοβάσαι τις σκιές<br />που γεννούν τα σώματα<br />κι όταν θα κοιτάζεις τις φωτιές<br />μη χαθούν τα χρώματα.<br /><br /><br />Θα ‘μαι πάντα δίπλα σου όταν θες<br />να κερνάω τα πιόματα.<br />Κι όσα σου χρεώσαν μα δεν φταις<br />θα σκορπάω στα γιόματα.<br /><br /><br /><em>Θα γλυκοφιλήσω τα χώματα<br />που φυτρώσαν συκιές,<br />συγχωρώντας το χθες.<br />Και θα ζωγραφίσω τα χρώματα<br />που βαφτίσαν σκιές,<br />να δροσίσουν πληγές. </em><br /><br /><br />Σβήσε απ’ τα συμβόλαια του χθες<br />αριθμούς κι ονόματα.<br />Άνοιξε το βήμα σου και βγες<br />στης αυγής τα στρώματα.<br /><br /><br /><em>Θα γλυκοφιλήσω τα χώματα<br />που φυτρώσαν συκιές<br />συγχωρώντας το χθες.<br />Και θα ζωγραφίσω τα χρώματα<br />που βαφτίσαν σκιές<br />να δροσίσουν πληγές.</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-9143994926522678081?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>ΚουκουΒάγιαnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-89399784871810412982009-03-07T04:31:00.004+02:002009-03-07T04:38:48.268+02:00<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/SbHQYWEVo1I/AAAAAAAAAgI/2eCZ4PldeBs/s1600-h/DEPRESSION_by_optiknerve_gr.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5310254552305738578" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 270px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/SbHQYWEVo1I/AAAAAAAAAgI/2eCZ4PldeBs/s320/DEPRESSION_by_optiknerve_gr.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><em>Θάλασσα δίχως Ουρανό,<br />νερό σ' ένα κανάτι,<br />να ξεδιψάσεις δε μπορείς,<br />γεμάτο είν' αλάτι...<br /><br />Θάλασσα δίχως Ουρανό,<br />εικόνα δίχως χρώμα,<br />μουτζούρα πάνω σε χαρτί,<br />γλάστρα με δίχως χώμα...<br /><br />Θάλασσα δίχως Ουρανό,<br />νύχτα χωρίς αστέρια,<br />σκοτάδι δίχως τελειωμό,<br />ζωή μες στη μιζέρια...<br /><br />Θάλασσα δίχως Ουρανό<br />αν γίνω, θα πεθάνω,<br />χωρίς εσένα πλάι μου<br />να ζω, τί να το κάνω... <br /><br /><br /></em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-8939978487181041298?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>mantinadahttp://www.blogger.com/profile/17466182443152870849noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-60461003013167077402009-03-01T21:30:00.006+02:002009-03-08T19:16:40.081+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_-n0wufiFa7Q/Sarl2SYYvZI/AAAAAAAAAKw/FEbK2-Vw8uA/s1600-h/cameron_ewens_bride.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 154px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_-n0wufiFa7Q/Sarl2SYYvZI/AAAAAAAAAKw/FEbK2-Vw8uA/s200/cameron_ewens_bride.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308307831619370386" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Αυτή ήταν!<br />Τα μάτια Της σαν ρόζοι οξιάς.<br />Καστανά, με χρονολογικές κηλίδες 3ων δεκαετιών<br />υπήρχαν για να σπάνε την μονοτονία του άσπρου, αλέκιαστου δέρματός Της.<br />Υπήρχαν και για να κοιτάζουν…σπάνια…<br /><br />Εχθές βγήκε στο μπαλκόνι κι αν και βράδυ, Την είδα καθαρά!<br /><br />Τα μαλλιά Της…ω!!!Φυσικά, αχτένιστα, μακριά, σαν τις λεύκες που φυσιούνται.<br />Και στα τελειώματα, σαν την άμμο που σκουραίνει από τα βρεγμένα βήματα που συναντάει.<br />Μέχρι εδώ έφτανε η μυρωδιά τους!<br />Χώμα! Ναι, φρέσκο χώμα μύριζαν!<br />Τα μαλλιά Της…!!!<br /><br />Μα η φωνή Της, πόσο «άλλη» ήταν εχθές, στο μπαλκόνι…αν και βράδυ…<br />Τρία χρόνια Την άκουγα να τραγουδάει.<br />Να τραγουδάει.<br /><br />Να τραγουδάει.<br />Να τραγουδάει….μόνο!Μόνο.<br /><br />«Περιμένω μια πρόταση γάμου,<br />να ‘χει άρωμα φρέσκου Σφενδάμου.<br />Να χρυσίζει σαν κόκκος της άμμου.…<br />περιμένω μια πρόταση γάμου»<br /><br />Αυτό τραγουδούσε.<br />Τρία χρόνια μόνο αυτό<br />Και η μελωδία ήταν Σολ-#Ντο-Μι, με Λα μπάσο τη μία και Σι ύφεση την άλλη.<br /><br />Εχθές όμως, αν και βράδυ δεν Την είχα ακούσει ακόμα να τραγουδάει.<br />Αν και βράδυ…<br />Μέχρι που Την είδα!!!<br />Ναι…Αυτή ήταν!!!<br /><br />Ούτε στο μπαλκόνι τραγούδησε.<br />Και τότε ΤΟ πρόσεξα.<br />Τα μάτια Της έτρεχαν ρετσίνι. Πηχτό, ασημένιο ρετσίνι.<br />Ναι το είδα, αν και βράδυ…<br />Είχε φτιάξει –μου είπαν- κι ένα κομπολόι για τον αγαπημένο Της!<br />Ήταν κεχριμπαρένιο από το ρετσίνι των ματιών Της!<br />Δεν το πίστεψα μα να!!! ΤΟ είδα!!!<br />Αν και βράδυ!<br />Μα πιο βράδυ?Ήταν τόσο το φως Της που έφτανε μέχρι την κορφή του Παγγαίου!<br />Φώτιζε ως και το τελευταίο βελανίδι…πάνω…ψηλά…κι έπαιρνε κι αυτό ένα χρώμα ασημένιο!Είχα αμφιβολίες…νόμιζα πως ονειρευόμουν, μα…όχι…Αυτή ήταν .<br /><br />Την είδα!!!<br /><br />Πριν προλάβω να Της μιλήσω, είδα το άσπρο ΝυΧτικό Της να ανεμίζει.<br />Ήταν πάλλευκο, πολύ και πλούσιο σαν χιονοστιβάδα.Ανέμιζε με αρχοντιά.<br />Κι Αυτή…ναι, Αυτή ήταν!!!…ανεβασμένη στα κάγκελα του μπαλκονιού, κοιτούσε τα ασημένια βελανίδια…<br /><br />Όχι…δεν τραγουδούσε…<br />Κοίταξε για λίγο τους γυμνούς αστραγάλους Της.<br />Λαμπίριζαν ματωμένοι καθώς το ΝυΧτικό Της ανέμιζε.<br />Και τα ασημένια δάκρυα…ποτάμι πλούτου!<br /><br />Άνοιξε τα χέρια Της!!!<br />Κι έπεσε…<br />…μα πριν προλάβει να ακουστεί ο γδούπος του κορμιού Της στα σπαρτά…<br />…έκλεισα τα μάτια μου.<br />Όχι.<br />Δεν μπορούσα να δω.Με έπνιξε ένας κόμπος θλίψης και παράπονου.<br />Περίμενα να ακούσω τον γδούπο…αλλά τίποτα…<br />Ώσπου άρχισαν τα’ αυτιά μου να ανατριχιάζουν.<br />Άκουγα κάτι σαν μέταλλο…μέταλλο που κάνει γκελ..και επαναλαμβάνεται…<br /><br />Το κορμί Της είχε γίνει Χάντρες!!!!<br />Ασημένιες χάντρες που χτύπαγαν στο έδαφος και πηδούσαν επάνω…μέχρι το φεγγάρι και το ακουμπούσαν…κι αυτό ήταν σαν υγρό που παλλόταν από μια πέτρα μου έπεφτε επάνω του…και ξανά έπαιρνε σχήμα μεμιάς!!!<br /><br />Και ξαφνικά ΧΑΘΗΚΑΝ ΟΛΑ από τα μάτια μου!<br />ΟΛΑ!<br />Ξημέρωσε αμέσως και ο ήλιος με τύφλωσε.<br />Σάστισα!!!<br /><br />Ακόμα στ’ αυτιά μου ηχούσε εκείνος Ο μεταλλικός Της ήχος…μα…<br />…μα…ηχούσε και κάτι άλλο.<br />Ήταν ένα αδύναμο κλάμα.<br />Το κλάμα του.<br />Και κάτι ψίθυροι… «-Δεν πρόλαβα…»…ή κάτι παρόμοιο.<br /><br />Η πομπή είχε ξεκινήσει.<br />Το φέρετρο ήταν λευκό σαν το δέρμα Της.<br />Και τα λουλούδια φρέσκα…κόκκινα…σαν τους ματωμένους Της αστράγαλους.<br />-Εεεεεεεε…παλικάρι!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Περίμενε λίγο!!!!!!!!!!!!!! Έχω κάτι να σου δώσω!!!!!!!!!<br />…φώναξα.<br />Μα δεν με άκουσε.<br />Είχα κρατήσει στη φτερούγα μου μια ασημένια χάντρα.<br />Μα αυτός δεν με άκουγε…ΔΕΝ άκουγε…ΔΕΝ άκουσε ΠΟΤΕ!<br /><br />Τρία χρόνια του τραγουδούσε….κι αυτός ΠΟΤΕ ΔΕΝ Τ~Η~Ν ΑΚΟΥΣΕ!<br /><br /><br /><br />`<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-6046100301316707740?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>ΚουκουΒάγιαnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-12796447612016158432009-03-01T10:06:00.004+02:002009-03-08T19:18:47.522+02:00<a href="http://th07.deviantart.com/fs39/300W/i/2008/315/1/d/Human_Toys_by_mxade.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px" alt="" src="http://th07.deviantart.com/fs39/300W/i/2008/315/1/d/Human_Toys_by_mxade.jpg" border="0" /></a><br /><br /><em></em><br /><br /><br /><em></em><br /><br /><br /><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><br /><br /><em></em><br /><br /><br /><em></em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em></em><br /><span style="font-size:78%;"><em></em></span><br /><br /><span style="font-size:78%;"><em>19-09-03</em><br /><em>Η Δάφνη, στην νεογέννητη κόρη της…</em></span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">«…θα μου δώσεις πίσω τα παιδικά μου χρόνια. </span><br /><span style="font-family:lucida grande;">Να παρακολουθήσω το θαύμα μιας αυλαίας, να σηκώνεται στο πρόσωπό σου. </span><br /><span style="font-family:lucida grande;">Τις φωνές σε μια αίθουσα συναυλιών να σβήνουν καθώς θα υψώνεται η μπαγκέτα, </span><br /><span style="font-family:lucida grande;">την πρώτη φορά που θα δεις τη Θάλασσα! </span><br /><span style="font-family:lucida grande;">Θα ξαναζωντανέψεις το θαύμα! </span><br /><span style="font-family:lucida grande;">Αγριολούλουδα, βότσαλα υγρά, φιλιά που βάφουν και κολλάνε από βύσσινο γλυκό!<br />Επέλεξε με καμάρι την πίστη σου. </span><br /><span style="font-family:lucida grande;">Λάτρεψε τον δάσκαλο, τον προφήτη, τον άνθρωπο, τον Θεό σου! </span><br /><span style="font-family:lucida grande;">Δείξε σεβασμό στο πλάσμα που μοιράζεσαι μαζί του τον κόσμο σας. </span><br /><span style="font-family:lucida grande;">Είμαστε αδιάρρηκτα δεμένοι ο ένας με τον άλλον…να προσέχεις!<br />Να ξαφνιάζεσαι, να ενθουσιάζεσαι. </span><br /><span style="font-family:lucida grande;">Να βρεις τον τόπο σου. Και στα απέραντα μυστήρια του χρόνου και του χώρου, να αισθάνεσαι τα χέρια μου γύρω απ’ τους ώμους σου μικρό μου! </span><br /><span style="font-family:lucida grande;">Μη φοβηθείς!<br />…»</span><br /><br /><br /><br />`<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-1279644761201615843?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>ΚουκουΒάγιαnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-3648598145414272192009-02-24T05:44:00.002+02:002009-02-24T09:52:22.743+02:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/SaNqZ0atxNI/AAAAAAAAAeM/Ye4PryQ1Jmc/s1600-h/xronoskariwtakis.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306201777772545234" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 227px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/SaNqZ0atxNI/AAAAAAAAAeM/Ye4PryQ1Jmc/s320/xronoskariwtakis.JPG" border="0" /></a><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><em>Βαριά τα σύννεφα, σκοτεινιά, πιότερο με σούρουπο έμοιαζε κι όχι με πρωινό. Τσουχτερό το κρύο σήμερα, χιόνια πολλά στα ορεινά προέβλεψαν οι μετεωρολόγοι και, κατά πως φαίνεται, θα βγαίναν αληθινοί.<br /><br />Το σπίτι πλάι στο δρόμο είχε τα παραθυρόφυλλα κλειστά ακόμα. Παλιά ξύλινα παραθυρόφυλλα, σε χρώμα γαλανό, ξεθωριασμένο απ' τον καιρό, μπλέ σκούρο θα 'ταν κάποτε θαρρώ. Μεγάλο σπίτι, αρχοντικό, μα γέρικο και σχεδόν εγκαταλελειμένο πια.<br /><br />Παιδιά στα πεζοδρόμια, τυλιγμένα σε παλτά και σε κασκόλ, με βήματα γοργά στα σχολειά τους πήγαιναν. Όλα τα σχολεία στην ίδια κατεύθυνση, όλα τα παιδιά μπροστά από το σπίτι πέρναγαν, κάθε μέρα, χρόνια και χρόνια.<br /><br />Λίγα μέτρα πιο πέρα η εκκλησία του χωριού, εκεί τελούσαν τα μυστήριά τους οι κάτοικοι, γάμοι, βαφτίσεις, κηδείες, χαρές και λύπες, όλα εκεί. Και η καμπάνα να χτυπά κάθε μια ώρα μετρώντας το χρόνο που έφευγε και πίσω δε γύριζε ποτέ.<br /><br />Μέσα στο σπίτι μια γυναίκα, ντυμένη τη νυχτικιά της, έψηνε καφέ ελληνικό σ' ένα γκαζάκι κι ετοίμαζε ένα πιατάκι με βουτήματα που η ίδια είχε φτιάξει. Ο καφές άχνιζε στο μπρίκι και σαν φούσκωσε πήρε τη θέση του σ' ένα μικρό φλιτζανάκι όπως κάθε πρωί. Η γυναίκα πήρε το φλιτζάνι και, μαζί με τα βουτήματα, το ακούμπησε στα τραπέζι που βρισκόταν δίπλα στο παράθυρο κι έπειτα άνοιξε τα παραθυρόφυλλα να μπει φως στο δωμάτιο.<br /><br />Ο δρόμος γεμάτος αυτοκίνητα, φασαρία πολλή, μα δεν την ενοχλούσε πια, είχε συνηθίσει. Ίσως και να της άρεσε λιγάκι μιας και του σπιτιού της τη σιωπή δεν άντεχε πλέον.<br /><br />Ο καφές στο φλιτζάνι τελείωσε, δυο ρουφηξιές όλες κι όλες, η γυναίκα σηκώθηκε, μάζεψε το τραπέζι και ετοιμάστηκε για την καθιερωμένη της ρουτίνα. Σκούπισμα, σφουγγάρισμα, ξεσκόνισμα, μαγείρεμα. Το απόγευμα ίσως ερχόταν κάποια φίλη να κεντήσουν παρέα και να μιλήσουν, για τις ζωές των άλλων, ποτέ για τις δικές τους. Αν και, ακόμα κι εκείνες οι φίλες, ολοένα και λιγόστευαν. Έπαιρναν μία μία το δρόμο για το στερνό ταξίδι, εκείνο το ταξίδι που ήξερε πως σύντομα κι εκείνη θα έκανε.<br /><br />Δε μιλούσε για τη ζωή της συχνά στους άλλους, απέφευγε να θυμάται τα χρόνια που πέρασαν, τα όσα έζησε, μα κυρίως όλα εκείνα που ποτέ δεν κατάφερε να ζήσει. Και όταν καμιά φορά με τις φίλες αναπολούσε τα χρόνια της χαμένης νιότης γρήγορα άλλαζε κουβέντα για να μπορέσει να συγκρατήσει τα δάκρυα που τα μάτια της πλημμύριζαν.<br /><br />Της εκκλησίας το ρολόι μετρούσε τις ώρες...<br />Έντεκα, δώδεκα, μία, ...τρείς.<br /><br />Σύντομα έφτασε το απόγευμα και μαζί του η κυρα-Κατίνα, ήρθε να δει την καλή της φιλενάδα.<br /><br /><span style="font-family:verdana;">-Μαρία, μέσα είσαι;<br />-Μέσα είμαι Κατίνα, σε περίμενα, πέρνα...</span><br /><br />Το τραπέζι στρωμένο ξανά, λίγη πορτοκάλαδα και γλυκό του κουταλιού. Χήρα η Κατίνα τα τελευταία δέκα χρόνια, είχε δυο κόρες και πέντε εγγόνια, ο πιο μεγάλος στο πανεπιστημίο ήταν, γιατρός σπούδαζε, η μικρότερη σημαιοφόρος στο σχολείο της, δημοτικό πήγαινε ακόμα, και η Κατίνα καμάρωνε σαν γύφτικο σκεπάρνι και όλο για τα κατορθώματά τους μιλούσε. Και η Μαρία κεντούσε αμίλητη και χαμογελούσε συχνά σαν άκουγε τη φιλενάδα της τόσο ευτυχισμένη και περήφανη.<br /><br />Και το ρολόι μετρούσε τις ώρες...<br />Πέντε, έξι, επτά, ...εννιά.<br /><br />Η Κατίνα είχε από ώρα επιστρέψει στο σπίτι και την οικογένειά της αφήνοντας μόνη τη Μαρία. Μόνη, να κεντάει και να σκέφτεται. Τη ζωή που ποτέ δε μπόρεσε να ζήσει.<br /><br />Το κέντημα άφησε από τα χέρια της και σηκώθηκε από την καρέκλα που καθόταν. Προς το υπνοδωμάτιο κατευθύνθηκε, και ένα κασελάκι ξύλινο, που βρισκόταν δίπλα στο κρεβάτι της, πλησίασε. Έσκυψε, το άνοιξε και έμεινε εκεί, να κοιτάει μέσα, όλα όσα τόσα χρόνια φύλαγε σαν θησαυρό κοντά της.<br /><br />Τα χέρια άπλωσε, έκανε στην άκρη πλεχτά και κεντήματα, φτιαγμένα από εκείνη, για την προίκα της, και μια φωτογραφία ασπρόμαυρη έβγαλε. Ένα ζευγάρι, πιασμένο χέρι με χέρι, απεικόνιζε. Και στο βλέμμα τους μόνο αγάπη μπορούσες ν' αντικρίσεις. Τα μάτια της βούρκωσαν, πήρε τη φωτογραφία και έκατσε στο κρεβάτι.<br /><br />Ποτέ της δεν έφυγε έξω απ' το χωριό της, ποτέ της δεν ταξίδεψε, ποτέ δεν έκανε παιδιά, ποτέ της δεν παντρεύτηκε. Γεροντοκόρη τη φωνάζαν στο χωριό κι εκείνη πονούσε σαν το άκουγε κι έπειτα στο μυαλό της έφερνε εκείνον, το μόνο άνδρα που ερωτεύθηκε, που αγάπησε, το μόνο άνθρωπο σ' αυτό τον κόσμο που του δόθηκε ολοκληρωτικά, ψυχή και σώμα, και ξέχναγε κάθε πονό.<br /><br />Οι δυο τους ήταν το ζευγάρι της φωτογραφίας, λίγο πριν εκείνος φύγει για τον πόλεμο, λίγο πριν της υποσχεθεί πως σύντομα μαζί θα ήταν πάλι, θα παντρεύονταν και θα έκαναν πολλά παιδιά, λίγο πριν του δοθεί για πρώτη ...και τελευταία φορά.<br /><br />Εκείνος έφυγε, η πατρίδα τον καλούσε, μα η σκέψη του πάντα σ' εκείνη ήταν, για κείνη πολεμούσε, για την ελευθερία της, για να μπορούν οι καρποί του έρωτά τους να ζουν σε ένα κόσμο δίχως προστάτες κι αφεντάδες. Για να μπορούν τα όνειρα, που μαζί έκαναν, πραγματικότητα να γίνουν. Και της έγραφε, κάθε μέρα της έγραφε περιγράφοντάς της τις σκληρές συνθήκες στο μέτωπο, τις άγριες εικόνες του πολέμου μα και κάθε του συναίσθημα, κάθε σταγόνα δάκρυ που απ' τα μάτια του κυλούσε όταν, τις νύχτες, ένιωθε την ανάγκη του κορμιού της, τόσο έντονη, το κορμί του να μουδιάζει. Και κάθε γράμμα τέλειωνε πάντα με την ίδια φράση "Μην κλαις Μαρία μου, μη φοβάσαι, σύντομα κοντά σου θα 'μαι, σύντομα..."<br /><br />Οι μέρες περνούσαν, ο πόλεμος δεν έλεγε να τελειώσει, εκείνη τον ταχυδρόμο περίμενε, κάθε μέρα, για μήνες, με λαχτάρα, και, όταν το γράμμα έφτανε, κλεινόταν στο δωμάτιό της και διάβαζε, ξανά και ξανά, κι εκείνον σκεφτόταν και τα όνειρα που μαζί του έκανε. Ώσπου μια μέρα έπαψε να παίρνει γράμματα. Ρωτούσε και ξαναρωτούσε τον ταχυδρόμο μα πάντα η απάντηση αρνητική ήταν.<br /><br />Κι οι μέρες περνούσαν...<br />Κι η σιωπή μεγάλωνε...<br /><br />Ο πόλεμος τελείωσε κάποτε, οι άνδρες του χωριού επέστρεφαν, ο ένας μετά τον άλλο, όχι όμως κι εκείνος. Έψαχνε καιρό πολύ να μάθει τι απέγινε μα κανείς δε γνωρίζε τίποτα για την τύχη του. Ώσπου έπαψε να ρωτάει. Έμεινε μόνη, στο άδειο της σπίτι, να τον σκέφτεται και να τον περιμένει χωρίς να γίνεται βάρος στους άλλους κάνοντας ερωτήσεις που αναπάντητες θα έμεναν.<br /><br />Κοίταξε ακόμα μια φορά τη φωτογραφία, "σε περιμένω, ακόμα περιμένω, πάντα περιμένω" ψιθύρισε και ξάπλωσε στο κρεβάτι ακουμπώντας τη δίπλα στο προσκέφαλό της. Τα μάτια έκλεισε κι αποκοιμήθηκε.<br /><br />Σκοτάδι κι ησυχία τύλιξαν το γέρικο κορμί της όταν ξαφνικά μια φωνή διέκοψε τον ύπνο της.<br /><br /><span style="font-family:verdana;">-Μαρία... Μαρία μου...<br /></span><br />Ένιωσε την καρδιά της να χτυπά δυνατά, τα μάτια άνοιξε και τον είδε. Στεκόταν εκεί, μπροστά της, τυλιγμένος στο φως, νέος και όμορφος, όπως ακριβώς ήταν τη μέρα που την άφησε, την τελευταία φορά που τον είδε.<br /><br /><span style="font-family:verdana;">-Μαρία μου... Ήρθα... Στο είπα πως θα έρθω, θυμάσαι;<br />-Θυμάμαι αγάπη μου, ναι, θυμάμαι...<br /></span><br />Δάκρυα ξανά γέμισαν τα μάτια της μα ήταν χαράς κι όχι λύπης αυτή τη φορά. Τον κοίταζε με λατρεία, φοβόταν μήπως ήταν απλά ένα όνειρο, μήπως ξυπνήσει και χαθεί για πάντα από κοντά της. Μα εκείνος άπλωσε το χέρι του και της έγνεψε να του δώσει το δίκο της.<br /><br /><span style="font-family:verdana;">-Έλα Μαρία, δε χρειάζεται να περιμένεις πια, είμαι εδώ, μαζί σου... Για πάντα μαζί σου...<br /><br /></span>Το χέρι της άπλωσε και το δικό του άγγιξε, το σώμα της ένιωσε δίχως βάρος κανένα, ανάλαφρο, λες κι ήταν νέα ξανά, σηκώθηκε απ' το κρεβάτι και τον αγκάλιασε. Στα μάτια του κοίταζε αδιάκοπα και τα δάκρυα δεν έλεγαν να πάψουν να κυλάνε.<br /><br /><span style="font-family:verdana;">-Μην κλαις Μαρία... μη φοβάσαι... σ' αγαπάω κι είμαι εδώ... μαζί σου...</span><br /><br />Με δύναμη τον έσφιξε στην αγκαλιά της και ένωσε τα χείλη της με τα δικά του, σ' ένα φιλί που χρόνια περίμενε να νιώσει.<br /><br />Το χάραμα έφτασε, οι δρόμοι αυτοκίνητα γέμισαν, τα παιδιά ξεκίνησαν ξανά για το σχολείο τους και στο παλιό σπίτι τα παραθυρόφυλλα έμεναν κλειστά.<br /><br />Της εκκλησίας το ρολόι τις ώρες μέτραγε...<br />Επτά, οκτώ, εννιά...<br /><br />Η κυρα-Κατίνα στάθηκε έξω από την πόρτα του παλιού αρχοντικού.<br /><br /><span style="font-family:verdana;">-Μαρία είσαι μέσα; Άνοιξε, θ' αργήσουμε για τη λαϊκή, τίποτα δε θα προλάβουμε πάλι.<br /><br /></span>Περίμενε για λίγο ν' ακούσει τη φωνή της φιλενάδας της μα τη σιωπή διαδέχθηκε κι άλλη σιωπή. Χτύπησε την πόρτα και φώναξε ξανά το όνομά της. Μα απάντηση δεν πήρε...<br /><br />Δίπλα στην πόρτα μια γλάστρα έστεκε, μ' ένα βασιλικό. Εκεί φυλούσε η Μαρία πάντα ένα κλειδί, για ώρα ανάγκης. Η Κατίνα έσκυψε, ανασήκωσε τη γλάστρα τόσο όσο χρειαζόταν για να πιάσει το κλειδί και άνοιξε την πόρτα.<br /><br /><span style="font-family:verdana;">-Μαρία...;</span><br /><br />Ένας φόβος την ψυχή της γέμισε...<br />Προχώρησε προς το υπνοδωμάτιο κι εκεί την είδε, ξαπλωμένη στο κρεβάτι της, γαλήνια, χαμογελαστή, και στην αγκαλιά της σφιχτά κρατούσε μια φωτογραφία. Μια φωτογραφία αγκαλιά μ' εκείνον, το μόνο άνδρα που αγάπησε. Και τότε η Κατίνα κατάλαβε...<br />Την πλησίασε, χάιδεψε τα μαλλιά της κι ένα φιλί απαλά ακούμπησε στο μέτωπό της...<br /><br /><span style="font-family:verdana;">-Ήρθε λοιπόν... δεν περίμενες άδικα Μαρία μου... Καλό σου ταξίδι γλυκιά μου... καλό ταξίδι...<br /></span><br />Και το ρολόι μετρούσε το χρόνο που έφευγε και πίσω δε γύριζε... <br /><br /></em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-364859814541427219?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>mantinadahttp://www.blogger.com/profile/17466182443152870849noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-32918368953974650482009-02-21T23:56:00.001+02:002009-02-22T00:00:43.374+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KJlNyjcTvC4/SaB5T-9PD5I/AAAAAAAAAAw/NQouE4HIS-c/s1600-h/FIL03479.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 289px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KJlNyjcTvC4/SaB5T-9PD5I/AAAAAAAAAAw/NQouE4HIS-c/s320/FIL03479.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305373745266757522" border="0" /></a><br /> <p style="font-family: georgia;" class="n"><span style="font-size:100%;">"<b><a href="http://www.lyricstime.com/shaaman-fairy-tale-lyrics.html"><span>Shaaman</span> - Fairy Tale <span></span></a></b>"</span></p><span style="font-family: georgia;font-size:100%;" >Fairy lady, who stands on the walls<br />Life is short and wait is long<br />The stars, away, dim with the dawn...<br />Fairy lady, who stands on the walls<br /><br />Your tale has only begun<br />It comes from far, the Nowhereland<br />The wind is blowing a sound so well known...<br />Fairy lady, your love is long gone<br /><br />Oh darling, hear my soul and heed my cry<br />Cause all my crying may flood a river in my heart<br /><br />"Oh, life is good,<br />Oh, life is good,<br />Oh, life is good...<br />As good as you wish!"<br /><br />Pretty lady, the horses are back<br />Bringing joy and happiness<br />But all of a sudden the horses are gone<br />It was only the sound of your heartbeat alone!<br /><br />Oh darling, hear my soul and heed my cry<br />Cause all my crying may flood an ocean in my heart<br /><br />"Oh, life is good,<br />Oh, life is good,<br />Oh, life is good...<br />As good as a kiss!"<br /><br />Oh my darling, now I cannot halt my cries<br />My tears have drowned me<br />And I refuse to realise<br /><br />What's left around me, it's all so strange, it's all so dark<br />I'm all alone here<br />To mend the pieces of my heart<br /><br />Little lady, your tale has an end<br />For your love to the skies was sent<br />He's turned into sparks that shine with the stars...<br /><br />...And by night he will always be there<br />For his lady to stare<br />And thus he's never died.<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-3291836895397465048?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>anoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-63675797792141858322009-02-20T17:55:00.002+02:002009-04-26T21:36:51.709+03:00<span style="font-weight:bold;"></span><br /><br /><br /><br /><br /><br />Απροσδιόριστη…η αίσθηση που εμμένει<br />να ευθύνεται για του μυαλού τις λειτουργίες<br />καθώς αντλεί απ’ την παραίσθηση…γυρεύει<br />στηρίγματα που αποδεικνύονται, εικασίες…<br /><br />Απροσδιόριστη…η αίσθηση που πλάθει<br />στοιχεία ελαφρυντικά για το εγώ σου,<br />ακατανόητο…πως γίνεται τα λάθη<br />μακριά να μένουν από κάθε τι, δικό σου.<br /><br />Σε μαύρους κύκλους φυλακίστηκαν τα μάτια<br />βαθιές στο πρόσωπο ρυτίδες σχηματίσαν<br />καινούργια αυλάκια διεξόδου, για τα δάκρυα<br />που ξέπλυναν το χρώμα και κάτωχρο τ’ αφήσαν…<br /><br />Τους μαύρους κύκλους, τώρα σβήνεις στον καθρέφτη<br />και ζεις με μάσκες που το ψέμα ξεγελούνε<br />όμως το μέσα σου φωνάζει πάλι…ψεύτη<br />θα ’ρθουν μια ώρα οι ερινύες…θα σε βρούνε…<br /><br />Όταν μαζέψεις της ζωής σου τα κομμάτια<br />και κάποιον άλλο στον καθρέφτη αντικρίσεις…<br />όταν αφήσουν μόνο άλατα τα δάκρυα<br />τα θέλω του εαυτού σου τότε…θα γνωρίσεις…<br /><br />Ίσως για πρώτη σου φορά…τον αγαπήσεις<br />σαν θυμηθείς πρώτη φορά…σ’ αυτά τα λόγια να γυρίσεις.<br /><br />Τώρα…τον χρόνο σαν γυρίσεις<br />Τώρα…που λες πως…δεν καταλαβαίνεις…<br />όμως το θέμα…θες να κλείσεις…<br />κι απροσδιόριστα…σωπαίνεις.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-6367579779214185832?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>Λάμπροςnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-85228055438771273112009-02-19T21:55:00.000+02:002009-02-19T21:56:18.520+02:00Σε βολική απόσταση να ζούμε τη φυγή μας<br />Βαφτίζοντας την συντροφιά<br />Μόνοι μαζί… να είμαστε… να ζούμε τη στιγμή μας<br />Για να τρομάζει η μοναξιά<br /><br />Κάθε σου βήμα έντεχνα το τέλος ζωγραφίζει<br />Τάσεις φυγής…<br />Μα η θεα μιας μπλε θάλασσας, το είναι σου γεμίζει<br />Έλξεις ζωής!<br /><br />Στ’ όνειρο φώλιασε κρυφά η παιδική ζωή σου<br />Και που να πας;<br />Τα μάτια σου ορίζουνε τι θέλει η ψυχή σου<br />Και δε γερνάς!<br /><br />Μα η νύχτα φεύγει… κι ο ήλιος έρχεται νωρίς<br />Αχ! τι ντροπή…<br />Κι αν τέτοιες ώρες, δεν έχεις τίποτα να πεις <br />Καταστροφή!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-8522805543877127311?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>argentinahttp://www.blogger.com/profile/02201189098523950185noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-7681613901460965022009-02-16T09:43:00.001+02:002009-02-16T09:59:21.864+02:00Μα δε μπορούν κοινοί θνητοί ν’ αγγίξουν την ψυχή τους<br />Όρθιοι καθώς στέκονται, εν μέσω των βυθών<br />Κι είναι ένας άνεμος θαρρείς, μια μουσική καθάρια<br />Αλαργινή… κι ένας λυγμός θλιμμένων εραστών.<br /><br />Γυρεύουν κάποιον γητευτή, των άστρων ταξιδιώτη<br />Μια πυξίδα των καιρών να μάθουν να γυρνούν<br />δέσμιοι των προσδοκιών στη νιότη τους την πρώτη<br />τις χίμαιρες που άφησαν αιώνια θα ζητούν<br /><br />Ζουν μεσ’ στο χθες και πνίγονται, μα αν έρθει μια κραυγή τους<br />Τη στέλνουν μ' ένα τίναγμα στον κόσμο… στη βουή…….<br />Τ’ αλλοτινά τους όνειρα ζητούν το στοχαστή τους<br />Κι εκείνοι ανάξιοι κοιτούν.. ζητούν ανταμοιβή<br /><br />Ονείρων, πεποιθήσεων διαγεγραμμένο μέλλον<br />Ένας κλοιός συμπτώσεων… νομοτελειακών<br />Ξεσκίζοντας τις σάρκες τους, όρθιοι παραμένουν<br />Κι οι άναρθροι φθόγγοι γίνονται τραγούδια ποιητών…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-768161390146096502?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>argentinahttp://www.blogger.com/profile/02201189098523950185noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-43663633028758728582009-02-14T01:19:00.002+02:002009-07-07T06:36:50.105+03:00Είναι μέρες που σκέφτομαι ν’ αλλάξω ετικέτα<br />κι από σκληρός κι αδάμαστος να γίνω μαριονέτα…<br />Το ψεύτικο χαμόγελο ποτέ να μη μου λείπει,<br />να το φοράω πάντοτε, ακόμα και στη λύπη.<br /><br /><br />Άλλοι να με καθοδηγούν, άλλοι να με ορίζουν…<br />ίσως και να με πουν σωστό, να πάψουν να με βρίζουν.<br />Δε θα’ χω μέσα μου καρδιά για να μου την πληγώσουν,<br />ούτε όνειρο για να το βρουν, να μου το τσαλακώσουν.<br /><br /><br />Στα χρόνια μας είναι κακό, θεωρείται αμαρτία<br />δικό σου δρόμο να τραβάς, να είσαι αυθεντία…<br />μα αυτό το τάλαντο κανείς, ή το ‘χει ή δεν το ‘χει…<br />τώρα που προλαβαίνω ας πω ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΟΧΙ!!!<br /><br />Ούτε να με καθοδηγούν, ούτε να με ορίζουν…<br />Ποτέ ας μη με πουν σωστό, για πάντα να με βρίζουν.<br />Κι αν έχω μέσα μου καρδιά για να μου την πληγώσουν,<br />το όνειρο που ίσως βρουν, ΔΕ θα το τσαλακώσουν…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-4366363302875872858?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>gknoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-80946334378355879582009-02-13T19:19:00.004+02:002009-02-13T19:52:42.058+02:00Κάποια βραδιά στης λογικής μου τη φαρέτρα<br />Μονάχα αίμα βρήκα. Κόκκινο. Ζεστό.<br />Αίμα που στένευε της ζήσης μου τα μέτρα<br />Υγρό που έπρεπε να πιω για να σωθώ…<br /><br />Κοίταξα γύρω μου με φόβο κι αγωνία<br />Κι είδα μια μάνα να πενθεί ένα παιδί<br />Μια μαυροφόρα να στολίζει ένα κλουβί<br />Κι ένα πρεζόνι καθιστό σε μια γωνία<br /><br />Σκέφτηκα… "πέθανα… είναι η κόλαση αυτή"<br />Κι άκουσα γύρω μου φωνές και φασαρία<br />Φώναζαν "Ζήτω μας! Συνήλθε το παιδί!"<br />Και μου ψιθύριζαν "αυτή 'ναι η κοινωνία"<br /><br />Μου 'παν προχώρα ή με πόδια ή χωρίς<br />Φύγε απ’ τα σύννεφα αυτή ‘ναι η αλήθεια<br />Μα θα κρατάω ζωντανά τα παραμύθια<br />Γιατί να φύγω θα ‘ναι πάντοτε νωρίς…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-8094633437835587958?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>argentinahttp://www.blogger.com/profile/02201189098523950185noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-24513924090950272642009-02-09T03:32:00.003+02:002009-02-09T03:43:15.365+02:00<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/SRd7nC1wnaI/AAAAAAAAAPQ/BAuo1hxlkHU/s1600-h/ponaei+h+siwph.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5266814199940554146" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/SRd7nC1wnaI/AAAAAAAAAPQ/BAuo1hxlkHU/s320/ponaei+h+siwph.jpg" border="0" /></a><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify" align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify" align="justify"><em><span style="font-family:trebuchet ms;">Νωρίς σκοτείνιασε απόψε στην πολιτεία των Ονείρων. Τα φώτα άναψαν στα σπίτια, με φλόγες, που τρεμοπαίζουν στης νυχτιάς το μαύρο πέπλο, μοιάζουν. Πίσω απ’ των παραθύρων τις κουρτίνες φιγούρες γκρίζες, άνθρωποι που ετοιμάζονται τα μάτια τους να κλείσουν, κάποιοι μόνοι, κάποιοι συντροφιά μ’ εκείνον που αγαπούν. Ένα σκυλί μόνο τριγυρνά εδώ κι εκεί αναζητώντας μια ήσυχη γωνιά κι ένα χάδι ίσως, μακριά από την κίνηση των δρόμων, για να μπορέσει κι αυτό να ονειρευτεί.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Η ώρα περνά, το σκοτάδι πυκνώνει, τα φώτα σβήνουν ένα ένα και το σκυλί ακόμα μόνο τριγυρνά, ακόμα ελπίζει σ’ ένα χάδι. Ένα μόνο σπίτι δε λέει στη σκοτεινιά της νύχτας να παραδοθεί, κάπου μακριά, στην άκρη της πόλης. Πίσω απ’ τα ξύλινα παραθυρόφυλλα φέγγει εδώ και ώρες μια λάμπα, σ’ ένα γραφείο ακουμπισμένη, και μια γυναικεία μορφή αχνοφαίνεται, μόνη κι εκείνη, να τριγυρνά συχνά στους χώρους του σπιτιού. Αν μπορούσες, πιο κοντά, πίσω απ’ τα παραθυρόφυλλα, να δεις θα διέκρινες μια μορφή, λιτή, χωρίς πολλά φτιασίδια, ένα πρόσωπο ήρεμο με μια αίσθηση βουβού πόνου. Αν μπορούσες πιο κοντά να δεις ένα δάκρυ θ’ αντίκριζες το βλέμμα της να χαρακώνει κι ακολουθώντας ένα μονοπάτι υγρό το πρόσωπό της να ιχνηλατεί. Αν το μπορούσες θα ‘βλεπες πως δίχως λόγο τριγυρνά στο άδειο σπίτι, απλά και μόνο τριγυρνά…</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Εδώ και ώρα άσκοπα περιδιαβαίνει στους διαδρόμους του σπιτιού, τρόπο ψάχνει να βρει το χρόνο να κάνει να κυλήσει πιο γρήγορα. Κλεφτές ματιές ρίχνει στο ρολόι που στον τοίχο κρέμεται, ελπίζει πως η νύχτα γρήγορα θα περάσει, κάπως θα καταφέρει το χρόνο να ξεγελάσει απόψε, μάταια όμως. Πώς να τον ξεγελάσει όταν, σα να την περιγελά, αιώνια κάνει τη νύχτα να φαίνεται; “Θα περάσει κι η νύχτα αυτή, όσο δύσκολη κι αν είναι μακριά σου…” Έπαψε το ρολόι να κοιτά και με βήμα αργό κατευθύνθηκε προς το δωμάτιο εκείνο όπου έφεγγε η μοναδική αναμμένη λάμπα του σπιτιού.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Ακίνητη για μια στιγμή στάθηκε, το χέρι άπλωσε και μια κορνίζα, που στο γραφείο ακουμπισμένη βρισκόταν, απαλά σήκωσε. Το δάκρυ δεν έλεγε να πάψει να κυλά, το βλέμμα της στο πρόσωπο της φωτογραφίας καρφώθηκε. Με λατρεία κοίταξε τη μορφή εκείνου που, σαν αλήθεια να ‘τανε, στα μάτια της κοιτούσε. Τα δάχτυλά της ακούμπησε στο ψυχρό γυαλί λες και την αίσθηση του προσώπου του θα μπορούσε να αισθανθεί, το δάκρυ σκούπισε, χαμογέλασε κι ακούμπησε με προσοχή την κορνίζα ξανά στη θέση της. Τράβηξε προς το μέρος της την καρέκλα του γραφείου, έκατσε και αφού συμμάζεψε όσα αντικείμενα σκόρπια εκεί βρισκόντουσαν έφερε μπροστά της μια λευκή σελίδα κι ένα στυλό. Έριξε μια ματιά ακόμα σ’ εκείνον κι άρχισε να γράφει. Κι οι ώρες περνούσαν κι εκείνη έγραφε, όλη τη νύχτα, ως το ξημέρωμα… </span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Δεν ήταν από εκείνες τις γυναίκες που σαν τις αντικρίσεις να τις ξεχάσεις δε μπορείς, δεν είχε ομορφιά παροιμιώδη, δε θα τη θυμόσουν μια στιγμή αργότερα ακόμα κι αν το προσπαθούσες. Απαρατήρητη περνούσε πάντα, σαν αόρατη να γεννήθηκε. Κι όμως, αν έκανες τον κόπο να τη γνωρίσεις ίσως κάτι να σου ‘μενε από εκείνη να θυμάσαι. Κάτι μικρό ίσως, ελάχιστο, μα κάτι σίγουρα υπήρχε.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Στη ζωή της ως τώρα ελάχιστους ανθρώπους μπόρεσε να εμπιστευθεί, ν’ ανοίξει την καρδιά και την ψυχή της, κι απ’ αυτούς ελάχιστοι ήταν εκείνοι που την εμπιστοσύνη της δεν πρόδωσαν. Φίλους, απ’ τα παιδικά της χρόνια, να κρατήσει δε μπόρεσε, όσο για τα χρόνια που ακολούθησαν, ναι, κάπως έτσι συνέχισε… Μπόρεσε όμως να ερωτευθεί, μπόρεσε ν’ αγαπήσει, αν και, τις περισσότερες φορές, ήταν με λάθος άνθρωπο. Κάπως έτσι είχε κυλήσει η ζωή της, γεμάτη πίκρα, όνειρα ανεκπλήρωτα και καταστάσεις φρικτά δύσκολες, ως τη στιγμή που αποφάσισε να βγάλει από μέσα της όσα για χρόνια την έπνιγαν στερώντας της την ευτυχία που αναζητούσε.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Μια νύχτα σαν και την αποψινή ήταν όταν η ψυχή της μορφή πήρε, μια νύχτα σκοτεινή, τρομακτικά μοναχική. Έκλαψε εκείνη τη νύχτα πολύ και τα δάκρυα μελάνι έγιναν αποτυπώνοντας κάθε της συναίσθημα σ’ ένα κομμάτι λευκό χαρτί. Για τη μοίρα έγραψε, εκείνη που τόσο σκληρά της είχε φερθεί κάθε στιγμή της ζωής της, και για τη μοναξιά που δεν μπορούσε να πάψει να αισθάνεται.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Το γραπτό αυτό ακολούθησαν κι άλλα με τη σειρά τους, όλα βουτηγμένα στο σκοτάδι που την τύλιγε μα και με μια κρυφή ελπίδα πως τα πάντα θ’ αλλάξουν κάποτε. Κι ήταν εκείνα τα γραπτά η αφορμή ν’ ανοίξει τα φτερά που μέσα της έκρυβε και να δοκιμάσει ξανά να ονειρευτεί, να πετάξει. Αφορμή στάθηκαν και για όσους αγνοούσαν την ύπαρξή της να κοιτάξουν λίγο καλύτερα προς το μέρος της και, κάποιοι από αυτούς, να έχουν πλέον κάτι να θυμούνται από εκείνη.<br /><br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;">Ταξιδεύοντας στις λέξεις η ζωή της είχε αποκτήσει νόημα, μα όχι εκείνο που την ύπαρξή της θα έκανε ν’ αξίζει. Οι μέρες περνούσαν, τα συναισθήματα γνώριζαν πια το δρόμο προς τα έξω, δε την έπνιγαν πια, μα η μοναξιά, πάντα εκεί, αγέρωχη σύντροφος σε κάθε της στιγμή.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Ο καιρός που πέρασε πολύς δεν ήταν όταν, χάρη στα όσα έγραφε, συνάντησε εκείνον… Μέσα απ’ τις λέξεις τη γνώρισε όταν έτυχε να διαβάσει όσα για ένα ταξίδι έγραψε, ένα ταξίδι που ποτέ δεν κατάφερε εκείνη να κάνει, μα πάντα ονειρευόταν. Μέσα απ’ τις λέξεις τις δικές της είδε εκείνος κομμάτια του εαυτού του να καθρεπτίζονται μπροστά του κι ευχήθηκε να μπορούσε ν’ αντικρίσει εκείνη, που μέσα του να μιλήσει κατάφερε, τόσο απλά μα και τόσο δυνατά. Κι ήταν εκείνη η ευχή που μέσα της άκουσε και δύναμη της έδωσε να δοκιμάσει να του μιλήσει, δίχως μελάνι και χαρτί, με τη φωνή της μόνο.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Μοναχικός κι εκείνος, πληγές μετρούσε και τρόπους να τις επουλώσει έψαχνε. Στα σύννεφα συχνά την ψυχή του ταξίδευε γυρεύοντας έν’ άγγελο μαζί για να πετάξουν. Της ζωής του η πορεία κοινή με τη δική της έμοιαζε να είναι. Οι σκέψεις, οι πόθοι κι όλα όσα ονειρεύτηκε ποτέ, όλα μ’ εκείνη ταίριαζαν… κι αφέθηκε σε όσα ένιωσε από την πρώτη στιγμή, αφέθηκε και την αγάπησε. Στο πρόσωπό της τον άγγελο, αυτόν που αναζητούσε, αντίκριζε, στη φωνή της τον ήχο της θάλασσας, που τόσο λάτρευε, άκουγε. Μα και για ‘κείνη κομμάτι του εαυτού της ήταν, το μισό που έλειπε όταν ολόκληρη να νιώσει δε μπορούσε, η ανάσα που ζωή της έδωσε, ο ουρανός που λαχταρούσε να πετάξει.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Αλλά η μοίρα πότε και σε κανένα δε χαρίστηκε… Η ζωή του καθενός καταστάσεις δύσκολες γεμάτη, η απόσταση μεγάλη ανάμεσά τους, οι στιγμές που ονειρεύονταν, όντας χαμένοι και οι δυό σε μια αγκαλιά, λιγοστές… μα η αγάπη που τους έδεσε, δυνατή, μαζί τους κράτησε, πέρα από κάθε δυσκολία, πέρα από κάθε εμπόδιο. Μαζί κατάφεραν την απόσταση να εκμηδενίσουν και, μαζί, να κάνουν εύκολα όλα όσα, για τους άλλους, δύσκολα είναι.<br /><br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;">Το σκοτάδι βαθύ απόψε μοιάζει στην ψυχή της, βαθύ και παγερό. Κι ας είναι το φεγγάρι ολόγιομο, κι ας είναι η νύχτα σαν απ’ την καρδιά του καλοκαιριού βγαλμένη. Της μοναξιάς η παγωνιά τα σωθικά της τρώει και η σιωπή… η απουσία της φωνής του… πονάει η σιωπή. Απόψε που η πραγματικότητα βίαια στο όνειρο εισβάλει όλα δυσκολότερα μοιάζουν και οι αντοχές στα όριά τους φτάνουν.</span></em><br /><br /></div><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5266830848497650626" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 165px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/SReKwHjFi8I/AAAAAAAAAPg/Bq7w-Gt5vok/s200/32786-284016_90.jpg" border="0" /><br /><em><span style="font-family:verdana;">“Καπνός τυλίγει το κορμί μου…<br />Σιωπή που δεν επέλεξα τις αισθήσεις μου σκοτώνει…<br />Η απουσία σου πλήρης…<br />Και τ’ όνειρο κομμάτια μακριά σου…<br /><br />Στο σκοτάδι της ψυχής μου βυθίζομαι…<br />Νύχτα ψυχρή…<br />Ξανά μόνη…<br />Πάντα μόνη…<br /><br />Τα μάτια να κλείσω δε θέλω…<br />Αν θα τα κλείσω όνειρα θα κάνω…<br />Όνειρα καταδικασμένα σε θάνατο με της αυγής το πρώτο φως…<br /><br />Ν ’ αργήσει δε μπορεί το ξημέρωμα…<br />Πλησιάζει ο θάνατος…<br />Κρυφτείτε όνειρά μου…<br />Αν θα χαθείτε μαζί σας θα χαθώ κι εγώ…<br /><br />Μια λέξη μόνο…<br />Μια σου λέξη κι όλα φωτεινά θα γίνουν πάλι…<br />Μίλα μου…”</span></em><br /><br /></div><p align="justify"><em><span style="font-family:trebuchet ms;">Η νύχτα κυλά, ξημερώνει, σε λίγο όλοι θα ξυπνήσουν. Σε ένα σπίτι μόνο, κάπου μακριά, στην άκρη της πόλης, κάποιος να κοιμηθεί δε μπόρεσε. Μια γυναίκα, από εκείνες που εντυπώσεις δεν αφήνουν, με συντροφιά τη μοναξιά και το σκοτάδι, έκλαψε απόψε. Έκλαψε και το δάκρυ της μελάνι έγινε, ακόμα μια φορά, και σε λευκό χαρτί για την αγάπη έγραψε… και για εκείνον, που η σιωπή τον τύλιξε απόψε…</span></em> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-2451392409095027264?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>mantinadahttp://www.blogger.com/profile/17466182443152870849noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-45267350966238421542009-02-04T09:04:00.003+02:002009-02-04T09:14:01.728+02:00<div align="center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/RjIgSh24n8I/AAAAAAAAAE4/ZY1mYFNfnnI/s1600-h/don.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5058140834188795842" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/RjIgSh24n8I/AAAAAAAAAE4/ZY1mYFNfnnI/s320/don.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><em>Παιδιά ήμασταν θυμάσαι...;<br />Όταν σε παραμυθένιες χώρες χανόμασταν...<br />Παρέα με νεράιδες και ξωτικά...<br />Βασιλοπούλες και πρίγκηπες με λευκά άτια...<br />Μάγους και δράκους με πύρινες ανάσες...<br /><br />Ο χρόνος πέρασε...<br />Μεγάλωσες...<br />Μεγάλωσα...<br />Τα παραμύθια θυμίζουν εφιάλτες πια...<br />Ποτέ κανείς δε ζει καλά...<br />Ούτε κι εμείς καλύτερα...<br /><br />Είπα "η Σταχτοπούτα είμαι..."<br />Κι είπες...<br />"Κιχώτης τ' όνομά μου...<br />...Χρόνια ατέλειωτα γυρίζω καβάλα στ' άλογό μου,<br />γυρεύοντας τη Δουλτσινέα μου...<br />Τη μόνη αγάπη της ζωής μου...<br />Δε θυμάμαι τη μορφή της...<br />Ούτε τον ήχο της φωνής της...<br />Είναι στιγμές που αισθάνομαι πως ίσως και να μη τη γνώρισα ποτέ...<br />Μα δε θα πάψω ποτέ να την αναζητώ...<br /><br />Ο χρόνος πέρασε από πάνω μου...<br />Γέρικο το κορμί κουράστηκε να πολεμάει...<br />Δεν είμαι τρελός σου λέω...<br />Γνωρίζω πως ανεμόμυλους εχθρούς μου κάνω...<br />Μα ένα σκοπό μονάχα έχω για να ζω...<br />Εκείνη...<br />Μια ελπίδα, μια ανάγκη, μια προσδοκία...<br />Εκείνη...<br /><br />Κι ας πέσω θανάσιμα τραυματισμένος κάποτε...<br />Κι ας με χλευάσουν οι θνητοί...<br />Δύναμη ξανά θα βρίσκω, ξανά θα πολεμώ...<br />Σύντομα στην αγκαλιά μου θα την κλείσω...<br />Όσες ζωές κι αν χρειαστεί σε κείνη να χαρίσω...<br />Αχ, Εκείνη..."<br /><br />Οι στάχτες ικανές δεν είναι να σβήσουν τη λάμψη που στα μάτια σου κρύβεται...<br />Οι κακουχίες αρματωσιά γερή είναι για σένα...<br />Ποτέ μην πάψεις να ονειρεύεσαι...<br />Ποτέ μην πάψεις να ελπίζεις...<br /><br />Νεφελοβάτη κι αν σε πούν...<br />Ακόμα κι αν τρελό σ' αποκαλέσουν...<br />Τιμή για σένα θα 'ναι...<br />Τιμή και για μένα που στο δρόμο μου βρέθηκες...<br /><br />................<br /><br />Και ζήσαν αυτοί καλά...<br />Κι εμείς...<br />Ακόμα προσπαθούμε...<br />Να ζήσουμε καλύτερα...<br /><br /><br /></em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-4526735096623842154?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>mantinadahttp://www.blogger.com/profile/17466182443152870849noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-25824622926390317002009-02-02T23:19:00.006+02:002009-02-05T21:48:55.217+02:00<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/R7RP8do_tLI/AAAAAAAAAH8/R8r3xGQ0oBA/s1600-h/324.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5166842572668122290" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/R7RP8do_tLI/AAAAAAAAAH8/R8r3xGQ0oBA/s320/324.gif" border="0" /></a><span style="font-family:trebuchet ms;"><br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;"><em>Γέννημα θρέμα κρητικιά, μεράκι μου να γράφω<br />κι ετούτο το ριμά-δικο κομμάτι υπογράφω...<br />Το στίχο τον ελεύθερο για λίγο θα αφήσω,<br />σ' εσένα που αγάπησα θέλω να το χαρίσω...<br /><br />..........<br /><br />Υπάρχει πιθανότητα, στου κόσμου τη μικρότητα,<br />να ζεις και να αισθάνεσαι πως κάθε μέρα χάνεσαι.<br />Χτυπήματα να δέχεσαι, τα πάντα να ανέχεσαι,<br />να πέφτεις, να σηκώνεσαι, μπροστά τους να ορθώνεσαι...<br /><br />..........<br /><br />Ποτέ δε σταματάνε εκείνοι να χτυπάνε...<br /><br />..........<br /><br />Σκουπίδι να σε κάνουνε, να φτύνουν, να σε βρίζουν,<br />το σώμα σου και την ψυχή εκείνοι να ορίζουν.<br />Από τα μάτια θα κυλά το δάκρυ, θα σε πνίγει,<br />και κάθε μέρα που θα ζεις νέα πληγή θ' ανοίγει.<br />Aνάσες πύρινες, καυτές, τη σάρκα σου θα καίνε,<br />φωνές αδιάφορες, κενές, "κουράγιο" θα σου λένε..<br /><br />..........<br /><br />Μόνος γεννιέσαι, μόνος ζεις, μονάχος σου πεθαίνεις,<br />εμπιστοσύνη, μάτια μου, στα λόγια τους μην έχεις..<br /><br />..........<br /><br />Τα έχω νιώσει όλ' αυτά, μες στο σκοτάδι ζούσα,<br />σε άγνωστους λαβύρινθους μονάχη τριγυρνούσα.<br />Κι όμως, ακόμα είμαι εδώ, κι αυτό το καλοκαίρι,<br />να εύχομαι το αύριο κάτι καλό να φέρει...<br /><br />..........<br /><br />Κι εκεί γυρνώντας στα τυφλά συνάντησα τυχαία<br />ψυχή αμόλυντη, αγνή, και κάναμε παρέα.<br />Άγγελος ήταν όμορφος και δυνατός συνάμα,<br />μ' ένα δικό του άγγιγμα σταμάταγε το κλάμα.<br />Στα σύννεφα περπάταγε, όνειρα αναζητούσε,<br />δεμένος ήτανε στη γη μα στα ψηλά πετούσε.<br /><br />Είχε στην πλάτη δυο φτερά, σπασμένα, τσακισμένα,<br />κι απ' τις πληγές του έτρεχε αδιάκοπα το αίμα.<br />Μα είχε στα μάτια του φωτιές, φλόγες που δεν τις σβήσαν<br />εκείνοι που το σώμα του αλύπητα χτυπήσαν...<br /><br />Τον κοίταξα, με κοίταξε, μες στη σιωπή μιλούσε,<br />μες στη σιωπή τον άκουσα που σιγοτραγουδούσε.<br />Ένα τραγούδι σιωπηρό, μοναδικό στον κόσμο,<br />να το 'χω χάρτη κι οδηγό στης μοναξιάς το δρόμο...<br /><br />Ψυχές που γεννηθήκανε μαζί, μα χωριστήκαν<br />ένιωσα ότι είμαστε κι εδώ ξαναβρεθήκαν.<br />Μες στην αντάρα, στη φωτιά, στου πόνου την οδύνη,<br />δύο ψυχές γίνανε μια και το σκοτάδι σβήνει...<br /><br />Το μονοπάτι, δύσκολο, μαζί τ' ακολουθούμε<br />χέρι με χέρι στη Ζωή το Φως της για να βρούμε,<br />ξεψύχησαν οι φόβοι μας, σκόρπισαν τα σκοτάδια,<br />νόημα έχει η Ζωή, έπαψε να 'ναι άδεια...<br />Στ' άστρα γραμμένο ήτανε πως θα τον συναντήσω<br />κι ένα ταξίδι μαγικό μαζί του πως θα ζήσω.<br /><br />Έπαψ' ο Χρόνος να μετρά μέσα στην αγκαλιά του<br />κι είναι αιώνες τα λεπτά σαν είμαι μακριά του.<br />Στα χείλη μου χαμόγελο κάρφωσε, μα κι εκείνος<br />χαμογελάει απ' την καρδιά, έπαψε πια ο Θρήνος...<br /><br />..........<br /><br />Είν' ευτυχία ν' αγαπάς μα και να σ' αγαπάνε,<br />στιγμές μαζί σου οταν ζω στους Ουρανούς με πάνε...<br />Σ' ευχαριστώ που βρέθηκες μπροστά μου, Άγγελέ μου,<br />στο πλάι σου θα περπατώ όσο το θες καλέ μου...<br /><br />..........<br /><br />Κι εσύ εδώ που κάθεσαι, τώρα, και με διαβάζεις<br />μην απορείς με όλ' αυτά, όρια πια μη βάζεις.<br />Όριο είν' ο ουρανός, η θάλασσα, ο αγέρας,<br />μαζί του ένα ξημέρωμα, το τέλος μιας ημέρας.<br />Τίποτα πια μη σκέφτεσαι και πάψε να δακρύζεις,<br />τη Μοίρα σου και τη Ζωή μονάχος την ορίζεις.<br /><br />Χρόνο μη χάνεις τώρα πια, άδραξε κάθε μέρα,<br />όνειρα κάνε, ζήσε τα, τους φόβους κάνε πέρα.<br />Κι όλα θ' αλλάξουν, θα το δεις, αδύνατο δεν είναι,<br />κυνήγησε τα "θέλω" σου, πιστός σ' εκείνα μείνε...<br /><br />Μια καληνύχτα θα σου πω τώρα και σε αφήνω,<br />πέρασ' η ώρα κι απαλά τα βλέφαρά μου κλείνω.<br />Στην αγκαλιά του θ' αφεθώ κι απόψε στ' όνειρό μου,<br />να ζήσω κι άλλη μια βραδιά μες στον Παράδεισό μου...<br /><br /></em></span></div><div align="center"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-2582462292639031700?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>mantinadahttp://www.blogger.com/profile/17466182443152870849noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-30479755691822547372009-02-02T05:13:00.000+02:002009-02-02T05:14:16.378+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/SRc7ZpZFQhI/AAAAAAAAAPA/Ja70MBtoi2M/s1600-h/angel3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5266743601026908690" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 234px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/SRc7ZpZFQhI/AAAAAAAAAPA/Ja70MBtoi2M/s320/angel3.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em></em></strong></span></div><br /><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>Καθώς στα τούνελ περπατώ του παρελθόντος </em></strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>εικόνες γκρίζες, σαν αγέλες, μου χυμούν... </em></strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>Ζητούν, κομμάτια, τα όνειρά μου να ξεσκίσουν, </em></strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>ζητούν με αίμα της ψυχής μου να τραφούν...</em></strong></span></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em><br />Απ' τις σκιές τους τώρα τρέχω να ξεφύγω </em></strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>μήπως και σώσω όλα εκείνα π' αγαπώ... </em></strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>Ξάφνου μπροστά μου μια λάμψη φτερουγίζει, </em></strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>ξάφνου γεμίζουν τα σκοτάδια μου με Φως... </em></strong></span></div><div align="center"><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>"Σα να σε ξέρω..." ψιθυρίζω τυφλωμένος, </em></strong></span></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>"...Είμαι εγώ!" λέει εκείνη και γελά, </em></strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>και, σαν ποτέ να μην την ξέχασα, θυμάμαι, </em></strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>κάποτε κάρφωσε στους ώμους μου φτερά... </em></strong></span></div><div align="center"><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>"Είσ' η Αγάπη που ελπίδα κουβαλάει, </em></strong></span></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>ναι, σε θυμάμαι, μου 'χες δώσει δυο φτερά, </em></strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>μα δεν κατάλαβα ποτέ γιατί χαθήκαν, </em></strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>γιατί να βρει εμένα τέτοια συμφορά;" </em></strong></span></div><div align="center"><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>Το χέρι άπλωσε και χάδι μου χαρίζει, </em></strong></span></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>ένα χαμόγελο γλυκό κι αστραφτερό,</em></strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>στα μάτια μέσα με κοιτά κι όλο δακρύζει, </em></strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>"Τι σου συμβαίνει, πες μου..." τη ρωτώ... </em></strong></span></div><div align="center"><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>"Είχες φτερά να σ' ανεβάσουν στα ουράνια, </em></strong></span></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>είχες Αγάπη κι Όνειρα πολλά, </em></strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>είχες Ψυχή όπου ποθείς να σ' οδηγήσει, </em></strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>μα δεν το πίστεψες ποτέ σου αληθινά...</em></strong></span></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em><br />Κι ήρθ' η στιγμή, εδώ και τώρα, ν' αντικρίσεις </em></strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>ποια η Αλήθεια, ποιο το Ψέμα της Ζωής, </em></strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>τις Ενοχές σου μια για πάντα να διαλύσεις, </em></strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>το μονοπάτι του Ονείρου να διαβείς...</em></strong></span></div><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span></em></strong><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em><br />Αν αρνηθείς το μονοπάτι δε γνωρίζω </em></strong></span></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>που θα βρεθείς, ποια Μοίρα θα 'ρθει να σε βρει, </em></strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>ξέρω μονάχα πως τ' αξίζεις τα ουράνια, </em></strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>να το πιστέψεις, μοναχά αυτό αρκεί..." </em></strong></span></div><div align="center"><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>Ήταν τα λόγια της αυτά που ακουστήκαν </em></strong></span></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>λίγες στιγμές πριν απ' τα μάτια μου χαθεί, </em></strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>όσα μου είπε στο μυαλό μου χαρακτήκαν </em></strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>και οδηγό μου τα 'χω πάντα στη Ζωή... </em></strong></span></div><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span></em></strong><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>Καθώς στα τούνελ περπατώ του παρελθόντος </em></strong></span></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>δε με τρομάζουν τα σκυλιά που αλυχτούν,</em></strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>Πίστη κι Αγάπη κουβαλώ μες στην Ψυχή μου, </em></strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>δε με αγγίζουν όσο κι αν το προσπαθούν... </em></strong></span></div><div align="center"><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>Τώρα γνωρίζω πως φτερά ακόμα έχω, </em></strong></span></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>αν το πιστέψω θα ξεδιπλωθούν, </em></strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>στους Ουρανούς όπως και πρώτα θα πετάξω, </em></strong></span><br /></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>δεσμά επίγεια δε με ξανακρατούν... </em></strong></span></div><br /><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em></em></strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-3047975569182254737?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>mantinadahttp://www.blogger.com/profile/17466182443152870849noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-28052897555222194812009-01-31T08:00:00.001+02:002009-01-31T08:00:51.833+02:00Θα πάω κόντρα στην καρδιά<br />να μην πετάει μακριά,<br />μην ψάχνει στα χαλάσματα<br />για μυστικά περάσματα…<br /><br />Θα πάω κόντρα στο μυαλό<br />να μην σκαλίζει το κενό…<br />μη γεύεται το τέλμα,<br />απ’ του έρωτα το αίμα.<br /><br />Μα κάπου εκεί στα όρια<br />θα αφήσω περιθώρια<br />μήπως πάλι γυρέψω<br />στο χτες να ταξιδέψω…<br /><br />Θα πάω κόντρα στο κορμί<br />να μη διψάει την αφή,<br />μην αντιδρά με ρίγη<br />η θύμηση όταν πνίγει…<br /><br /><br />Θα πάω κόντρα σ’ όλα αυτά<br />που κάνουν το όνειρο θηλιά,<br />μου στέλνουν για παγίδα,<br />ψεύτικη ηλιαχτίδα…<br /><br />Μα κάπου εκεί στα όρια<br />θα αφήσω περιθώρια<br />μήπως του πόθου η χάρη<br />τη λογική φρενάρει…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-2805289755522219481?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>gknoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-16108215279024968082009-01-30T11:19:00.001+02:002009-02-11T15:44:24.854+02:00<div align="center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/RgeyFLeYSBI/AAAAAAAAAAc/HczJsBlNHjw/s1600-h/130.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5046197709541230610" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/RgeyFLeYSBI/AAAAAAAAAAc/HczJsBlNHjw/s320/130.jpg" border="0" /></a><br /><em>Μαινάδα αθυρόστομη η Μοίρα,<br />κατάρες εξαπέλυσε...<br />Για μια ψυχή που καταφύγιο ζητούσε...<br />Σ' ένα κορμί θανάσιμα στιγματισμένο...<br />Από ανάσες πύρινες ανθρώπων που "αγάπη" δε γνωρίζουν τι θα πεί...<br /><br />Κόκκινο το φεγγάρι βάφτηκε...<br />Φλογισμένες μπάλες τ' αστέρια...<br />θαρραλέα βούτηξαν στο κενό...<br /><br />Κεραυνοί συθέμελα τράνταξαν οικοδομήματα ονείρων χθεσινών...<br />Ερείπια στοιβάζοντας σε κοίτες ποταμών...<br />Που νέκταρ έρρεαν ως τώρα...<br /><br />Στα δύο σκίστηκε ο ουρανός...<br />Κατακρυμνίζοντας εγκληματίες αγγέλους...<br />Που τόλμησαν ζωές μελλοντικές να ονειρευτούν....<br />Αψεγάδιαστες, μοναδικές...<br />Ακουμπησμένες σε χαλί από ροδοπέταλα...<br /><br />Κατακρεουργημένα τα φτερά τους...<br />Σύννεφο έγιναν...<br />Και βροχή από αίμα πότισε το χώμα...<br />Οσμή θανάτου αναδύοντας...<br /><br />Απελπισμένες κραυγές άνεμο σήκωσαν...<br />Στροβιλίζοντας ελπίδες χαμένες...<br />Ξεριζώνοντας καρδιές ρομαντικές...<br /><br />Δάκρυα πόνου τις θάλασσες ξεχείλισσαν...<br />Στην αμμουδιά ξεβράζοντας μνήμες νεκρές...<br />Έρμαια ενός χρόνου αδίστακτου...<br /><br />Χόρτασε η Μοίρα θάνατο κι αίμα...<br />Και χαμογέλασε...<br /><br />"Άγγελος είσαι..."<br />Μου ψιθύρισε...<br />"Έκπτωτος άγγελος, ναι... κι ανάπηρος,<br />μ' ένα φτερό στους ώμους,<br />καταδικασμένος ν' αναζητάς τον Παράδεισο<br />διασχίζοντας την Κόλαση...<br />Μα ευθύνη εγώ καμία δε φέρω...<br />Μοίρα σου είμαι, εσύ με ορίζεις...<br />Κι αν σε πονάω...<br />Εσύ το επέλεξες...<br />Έκπτωτος άγγελος είσαι, μα δεν είσαι ο μόνος...<br />Άσε τις αισθήσεις σου οδηγός να γίνουν...<br />Σε μια αναζήτηση μοναδική...<br />Ενός αγγέλου που ζευγάρι θα σου γίνει...<br />Μαζί για να πετάξετε ξανά μ' έναν κοινό Παράδεισο προορισμό...<br />Μοίρα σου είμαι, εσύ με ορίζεις...<br />Μην το ξεχνάς..."<br /><br />Ο ουρανός αίμα σταλάζει...<br />Η γη ακόμα φλέγεται...<br />Η θάλασσα εξακολουθεί να κοχλάζει...<br />Μα μέσα στις φλόγες και το θάνατο...<br />Μύρισε γιασεμί...<br /><br />Οι αισθήσεις μου οδηγός θα γίνουν...<br />Σε μια αναζήτηση μοναδική...<br />Ενός αγγέλου που ζευγάρι θα μου γίνει...<br /><br /><span style="font-size:130%;">Μοίρα μου είσαι...<br />Εγώ σε ορίζω...<br /></span><br /><span style="font-size:180%;">ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΧΝΩ...</span> </em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-1610821527902496808?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>mantinadahttp://www.blogger.com/profile/17466182443152870849noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-43662962474065587052009-01-29T21:15:00.000+02:002009-01-29T21:25:45.161+02:00<p align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/SX3OBI6mbcI/AAAAAAAAAco/eXnYAq8SOYo/s1600-h/wings.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5295615255826034114" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 215px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/SX3OBI6mbcI/AAAAAAAAAco/eXnYAq8SOYo/s320/wings.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>Μέσα στην τσιμεντούπολη<br />προσμένει ακόμα ο Κήπος<br />δύο Καρδιές να ενωθούν<br />κι ένας να γίνει ο Χτύπος...<br /><br />Βασιλικός και Γιασεμί,<br />μια Λεμονιά παρ' έκει,<br />ψίθυροι μέσα στη βουή<br />κι η Μοναξιά που στέκει...<br /><br />Μαραζωμένα μοιάζουνε,<br />αργοπεθαίνουν τώρα,<br />γιατί αργεί να ξαναρθεί<br />τσ' αντάμωσης η Ώρα...<br /><br />Δύσκολοι είναι οι καιροί<br />κι ο Θάνατος προσμένει,<br />μα σαν μιλήσει ο Έρωτας<br />ως κι ο Θεός σωπαίνει...<br /><br />Αντέχει Φως μου η Ψυχή<br />της Μοίρας τη μανία<br />κι ας ζει καιρό, πολύ καιρό,<br />μέσα στην Αγωνία...<br /><br />Είναι που Όνειρα βαστά<br />σφιχτα από το χέρι<br />προσμένοντάς τη τη Στιγμή<br />κοντά που θα σε Σε φέρει...<br /><br />Κι ας τσάκισαν οι Πήγασοι<br />φτερά σε τοίχους πάνω,<br />έχω Ελπίδα ζωντανή<br />πληγές Σου για να γιάνω...<br /><br />Μη Μου αργείς άλλο λοιπόν,<br />τα μάτια κλείσε τώρα,<br />ξανά για ν' ανταμώσουμε<br />στου Ονείρου μας τη χώρα...<br /><br />Εκεί που όλοι θα γελούν<br />κι Ευτυχισμένοι θα 'ναι<br />κι οι Πήγασοι πολύ ψηλά<br />για πάντα θα πετάνε...<br /><br /></em></strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-4366296247406558705?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>mantinadahttp://www.blogger.com/profile/17466182443152870849noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7629548990796241317.post-91843829715195483462009-01-29T15:11:00.000+02:002009-01-29T21:21:40.434+02:00<div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/SXQ-0saMj9I/AAAAAAAAAcI/6G-rHzIhFTM/s1600-h/lady.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292924537062330322" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 301px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_yXXEpQmZXXg/SXQ-0saMj9I/AAAAAAAAAcI/6G-rHzIhFTM/s320/lady.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><em>Αναζητώντας του Ονείρου διαδρομές,<br />σε μονοπάτια σκοτεινά ήμουν χαμένη,<br />λίγη ζητούσα ζεστασιά μιας αγκαλιάς<br />να με λυτρώσει απ’ του Πόνου μου τη μέθη…<br /><br />Ένα κορμί, που το τυλίξανε τα νέφη,<br />κρυφό αγρίμι, οπαδός της σιγαλιάς,<br />Θάνατος τώρα είναι ότι μ’ απομένει<br />για να ξεφύγω απ’ τις αλήθειες τις ωμές…<br /><br />... ... ... ...<br /><br />Κεφάλι σκύβω και το βλέμμα χαμηλώνω,<br />"Δεν ήμουν άξια να ζήσω τελικά...",<br />παγών’ η νύχτα κι η Σιωπή μου φέρνει δάκρυ<br />που σαν κυλάει μοιάζει, Θεέ μου, με φωτιά…<br /><br />Πως να ξεχάσω τη γλυκιά σου τη Ματιά,<br />πλάι μου θέλησα να σ' έχω κι όχι αντίκρυ,<br />μοιάζουν τα Χάδια σου να είν' αερικά<br />κι εγώ παιδί που χίλιους Φόβους εκπληρώνω...<br /><br />... ... ... ...<br /><br />Θλίψη μεγάλη κι υποσχέσεων σωρεία,<br />"Σύντομα τ' Όνειρο θα βγει αληθινό...",<br />πράξεις μικρές μα έχουν τόση σημασία<br />που σαν Παράδεισο τις νιώθω τις στιγμές...<br /><br />Έξω στον Κήπο ανθίζει πάλι ο μενεξές,<br />στα χείλη πάνω τα Φιλιά σου αμβροσία,<br />Φως απ' το βλέμμα σου, αστέρι αυγερινό,<br />κι εμείς, αντάμα, σε μια νέα Αφετηρία...<br /><br />... ... ... ... <br /><br /><br /></em></strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7629548990796241317-9184382971519548346?l=texnologio.blogspot.com' alt='' /></div>mantinadahttp://www.blogger.com/profile/17466182443152870849noreply@blogger.com2